توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٢٠٨ - ترجمه اذان و اقامه

مسأله ٩٣٦- كسى كه اذان و اقامه ديگرى را بشنود مستحب است هر قسمتى را كه مى‌شنود آهسته بگويد.

مسأله ٩٣٧- كسى كه اذان و اقامه ديگرى را شنيده باشد، چه با او گفته باشد يا نه در صورتى كه بين آن اذان و اقامه و نمازى كه مى‌خواهد بخواند زياد فاصله نشده باشد، مى‌تواند براى نماز خود اذان و اقامه نگويد.

مسأله ٩٣٨- اگر مرد اذان زن را با قصد لذت بشنود، اذان او ساقط نمى‌شود، بلكه اگر قصد لذت هم نداشته باشد، ساقط نمى‌شود.

مسأله ٩٣٩- اذان و اقامه نماز جماعت را بايد مرد بگويد، ولى در نماز جماعت زنان اگر زن اذان و اقامه بگويد كافى است.

مسأله ٩٤٠- اقامه بايد بعد از اذان و در حال ايستادن و با طهارت گفته شود.

مسأله ٩٤١- اگر كلمات اذان و اقامه را بدون ترتيب بگويد، مثلًا حيّ على الفلاح را پيش از حيّ على الصلاة بگويد بايد از جايى كه ترتيب به هم خورده دوباره بگويد.

مسأله ٩٤٢- بايد بين اذان و اقامه زياد فاصله ندهد و اگر بين آنها به قدرى فاصله دهد كه اذان ى را كه گفته اذان اين اقامه حساب نشود، مستحب است دوباره اذان را بگويد و نيز اگر بين اذان و اقامه و نماز به قدرى فاصله دهد كه اذان و اقامه آن نماز حساب نشود، مستحب است دوباره براى آن نماز اذان و اقامه بگويد.

مسأله ٩٤٣- اذان و اقامه بايد به عربى صحيح گفته شود، پس اگر به عربى غلط بگويد يا به جاى حرفى حرف ديگر بگويد، يا مثلًا ترجمه آن را به فارسى بگويد، صحيح نيست.