توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٤١٣ - شرايط كسانى كه مستحق زكاتند

سفر خود را فراهم كند فقط به مقدارى كه به آنجا برسد، مى‌تواند زكات بگيرد.

مسأله ١٩٤٩- مسافرى كه در سفر درمانده شده و زكات گرفته بعد از آنكه به وطنش رسيد، اگر چيزى از زكات زياد آمده باشد، بايد آن را به حاكم شرع بدهد و بگويد آن چيز زكات است.

شرايط كسانى كه مستحق زكاتند

مسأله ١٩٥٠- كسى كه زكات مى‌گيرد بنابر احتياط بايد شيعه دوازده امامى باشد و اگر انسان كسى را شيعه بداند و به او زكات بدهد، بعد معلوم شود شيعه نبوده بايد دوباره زكات بدهد؛ مگر اينكه تحقيق كرده باشد و يا به حجت شرعى استناد كرده باشد.

مسأله ١٩٥١- اگر طفل يا ديوانه‌اى از شيعه فقير باشد، انسان مى‌تواند به ولى او زكات بدهد به قصد اينكه آنچه را مى‌دهد ملك طفل يا ديوانه باشد.

مسأله ١٩٥٢- اگر به ولى طفل و ديوانه دسترسى ندارد، مى‌تواند خودش يا بوسيله يك نفر امين زكات را به مصرف طفل يا ديوانه برساند و بايد موقعى كه زكات به مصرف آنان مى‌رسد نيّت زكات كند.

مسأله ١٩٥٣- به فقيرى كه گدايى مى‌كند مى‌شود زكات داد، ولى به كسى كه زكات را در معصيت مصرف مى‌كند، نبايد زكات داد.

مسأله ١٩٥٤- به كسى كه معصيت كبيره را آشكارا بجا مى‌آورد يا نماز نمى‌خواند يا شرابخوار است هر چند آشكارا نباشد احتياط واجب آن است براى امر او به معروف و نهى از منكر زكات ندهند.

مسأله ١٩٥٥- به كسى كه بدهكار است و نمى‌تواند بدهى خود را بدهد اگر چه مخارج او بر انسان واجب باشد، مى‌شود زكات داد.