توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٥٧٢ - شكار كردن با سگ شكارى

خوب و بد را بفهمد- باشد و اگر كافر سگ را بفرستد شكار آن سگ حرام است.

«چهارم» وقت فرستادن سگ نام خدا را ببرد و اگر عمداً نام خدا را نبرد، آن شكار حرام است، ولى اگر فراموش كند اشكال ندارد.

«پنجم» شكار بواسطه زخمى كه از دندان سگ پيدا كرده بميرد، پس اگر سگ، شكار را خفه كند يا شكار از دويدن يا از ترس بميرد حلال نيست.

«ششم» كسى كه سگ را فرستاده، وقتى برسد كه حيوان مرده باشد يا اگر زنده است به اندازه سر بريدن آن وقت نباشد و چنانچه وقتى برسد كه به اندازه سر بريدن وقت باشد و سر حيوان را نبرد تا بميرد حلال نيست.

مسأله ٢٦١٩- كسى كه سگ را فرستاده اگر وقتى برسد كه بتواند سر حيوان را ببرد، چنانچه مثلًا بواسطه بيرون آوردن كارد و مانند آن وقت بگذرد و آن حيوان بميرد حلال است، ولى اگر چيزى همراه او نباشد كه با آن، سر حيوان را ببرد و حيوان بميرد، احتياط واجب آن است كه از خوردن آن خوددارى كنند، البته در اين صورت اگر سگ شكارى رارها كند تا او را بكشد حلال مى‌شود.

مسأله ٢٦٢٠- اگر چند سگ را بفرستد و با هم حيوانى را شكار كنند چنانچه همه آنها داراى شرطهايى كه در مسأله (٢٦١٨) گفته شد باشند، شكار حلال است و اگر يكى از آنها داراى آن شرطها نبوده، شكار حرام است، مگر اينكه مشخص باشد كه شكار مستند به سگ داراى آن شرايط است. مسأله ٢٦٢١- اگر سگ را براى شكار حيوانى بفرستد و آن سگ حيوان ديگرى را شكار كند، آن شكار حلال و پاك است و نيز اگر آن حيوان را با حيوان ديگرى شكار كند، هر دوى آنها حلال و پاك مى‌باشد.