توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٤١٥ - نيت زكات

مسأله ١٩٦٤- به كسى كه معلوم نيست سيد است يا نه، مى‌شود زكات داد، ولى اگر دعواى سيادت كند نمى‌شود به او زكات داد.

نيّت زكات‌

مسأله ١٩٦٥- انسان بايد زكات را به قصد قربت؛ يعنى براى انجام فرمان خداوند عالم بدهد و در نيّت معين كند كه آنچه را مى‌دهد زكات مال است يا زكات فطره، ولى اگر مثلًا زكات گندم و جو بر او واجب باشد، لازم نيست معين كند چيزى را كه مى‌دهد زكات گندم است يا زكات جو.

مسأله ١٩٦٦- كسى كه زكات چند مال بر او واجب شده، اگر مقدارى زكات بدهد و نيّت هيچ كدام از آنها را نكند، چنانچه چيزى را كه داده هم جنس يكى از آنها باشد زكات همان جنس حساب مى‌شود و اگر از قسم پول بدهد كه هم جنس هيچ كدام از آنها نباشد، به همه آنها قسمت مى‌شود، پس كسى كه زكات چهل گوسفند و زكات پانزده مثقال طلا بر او واجب است، اگر مثلًا يك گوسفند از بابت زكات بدهد و نيّت هيچ كدام از آنها را نكند، زكات گوسفند حساب مى‌شود، ولى اگر مقدارى پول نقره يا اسكناس بدهد به زكاتى كه براى گوسفند و طلا بدهكار است تقسيم مى‌شود.

مسأله ١٩٦٧- اگر كسى را وكيل كند كه زكات مال او را بدهد، موقعى كه زكات را به آن وكيل مى‌دهد، نيّت كند كافى است و چنانچه وكيل كند كه زكات او را از مالش اخراج كند وكيل بايد نيّت زكات كند.

مسأله ١٩٦٨- اگر بدون قصد قربت زكات را به فقير بدهد اگر عمداً قصد قربت نكرده باشد گناه كرده است، مگر اينكه پيش از آنكه مال از بين برود نيت زكات كند و در هر صورت پرداخت مجدد واجب نيست اگر چه بهتر است.