توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٢٢٠ - قرائت

مسأله ١٠٠٤- اگر در جايى كه بايد نماز را بلند بخواند، عمداً آهسته بخواند يا در جايى كه بايد آهسته بخواند عمداً بلند بخواند، نمازش باطل است ولى اگر از روى فراموشى يا ندانستن مسأله باشد صحيح است و اگر در بين خواندن حمد و سوره هم بفهمد اشتباه كرده، لازم نيست مقدارى را كه خوانده دوباره بخواند.

مسأله ١٠٠٥- اگر كسى در خواندن حمد و سوره بيشتر از معمول صدايش را بلند كند، مثل آنكه آنها را با فرياد بخواند، نمازش باطل است.

مسأله ١٠٠٦- انسان بايد نماز را ياد بگيرد كه غلط نخواند و كسى كه به هيچ قسم نمى‌تواند صحيح آن را ياد بگيرد، بايد هر طورى كه مى‌تواند بخواند و احتياط مستحب آن است كه نماز را به جماعت بجا آورد.

مسأله ١٠٠٧- كسى كه حمد و سوره و چيزهاى ديگر نماز را به خوبى نمى‌داند و مى‌تواند ياد بگيرد چنانچه وقت نماز وسعت دارد، بايد ياد بگيرد و اگر وقت تنگ است در صورتى كه ممكن باشد و در يادگيرى تقصير كرده باشد بايد نمازش را به جماعت بخواند.

مسأله ١٠٠٨- مزد گرفتن براى ياد دادن واجبات نماز بى اشكال است اگر چه احتياط درترك است و مزد گرفتن براى ياد دادن مستحبات آن بدون اشكال جايز است.

مسأله ١٠٠٩- اگر يكى از كلمات حمد يا سوره را نداند و در آن شك داشته باشد يا عمداً آن را نگويد يا به جاى حرفى حرف ديگرى بگويد، مثلًا به جاى «ض»، «ظ» بگويد يا جايى كه بايد بدون زير و زبر خوانده شود، زير و زبر بدهد يا تشديد را نگويد نماز او باطل است.