توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٢٨٣ - نماز مسافر

كند، بايد نماز را تمام بخواند، ولى در برگشتن چنانچه تا وطنش يا جايى كه مى‌خواهد ده روز در آنجا بماند، هشت فرسخ يا بيشتر باشد، بايد نماز را شكسته بخواند و نيز اگر در بين رفتن قصد كند كه چهار فرسخ برود و چهار فرسخ برگردد، بايد نماز را شكسته بخواند.

مسأله ١٢٩١- مسافر در صورتى بايد نماز را شكسته بخواند كه تصميم داشته باشد هشت فرسخ برود، پس كسى كه از شهر بيرون مى‌رود و مثلًا قصدش اين است كه اگر رفيق پيدا كند، سفر هشت فرسخى برود، چنانچه اطمينان دارد كه رفيق پيدا مى‌كند، بايد نماز را شكسته بخواند و اگر اطمينان ندارد، بايد تمام بخواند.

مسأله ١٢٩٢- كسى كه قصد هشت فرسخ دارد، اگر چه در هر روز مقدار كمى راه برود، وقتى به جايى برسد كه اذان شهر را نشنود و اهل شهر او را نبينند و نشانه آن اين است كه او اهل شهر را نبيند، بايد نماز را شكسته بخواند، هر چند در هر روز مقدار كمى راه برود و احتياط مستحب آن است كه هم شكسته و هم تمام بخواند.

مسأله ١٢٩٣- كسى كه در سفر در اختيار ديگرى است مانند نوكرى كه با آقاى خود مسافرت مى‌كند يا زندانى كه به خارج از شهرش برده مى‌شود، چنانچه بداند سفر او هشت فرسخ است، بايد نماز را شكسته بخواند و اگر نداند، نماز را تمام بجا آورد و پرسيدن لازم نيست.

مسأله ١٢٩٤- كسى كه در سفر در اختيار ديگرى است، اگر بداند يا گمان داشته باشد كه پيش از رسيدن به چهار فرسخ از او جدا مى‌شود بايد نماز را تمام بخواند.

مسأله ١٢٩٥- كسى كه در سفر در اختيار ديگرى است، اگر شك دارد كه‌