توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٣٥٧ - جاهايى كه فقط قضاى روزه واجب است

جاهايى كه فقط قضاى روزه واجب است‌

مسأله ١٦٩٧- در چند صورت فقط قضاى روزه بر انسان واجب است و كفاره واجب نيست:

«اول» آنكه در شب ماه رمضان جنب باشد و به تفصيلى كه در مسأله (١٦٣٩) گفته شد تا اذان صبح از خواب دوم بيدار نشود.

«دوم» عملى كه روزه را باطل مى‌كند بجا نياورد، ولى نيّت روزه نكند يا ريا كند يا قصد كند كه روزه نباشد يا قصد كند كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام دهد.

«سوم» آنكه در ماه رمضان غسل جنابت را فراموش كند و به حال جنابت يك روز يا چند روز روزه بگيرد.

«چهارم» آنكه در ماه رمضان بدون اينكه تحقيق كند صبح شده يا نه، كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام دهد، بعد معلوم شود صبح بوده و نيز اگر بعد از تحقيق شك كند كه صبح شده است و كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام دهد، بعد معلوم شود صبح بوده، بنابر احتياط قضاى آن روز بر او واجب است، اما اگر بعد از تحقيق مطمئن شود كه صبح نشده و كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام دهد، بعد معلوم شود صبح بوده قضاى آن روز واجب نيست.

«پنجم» آنكه كسى بگويد صبح نشده و انسان بگفته او كارى كه روزه را باطل مى‌كند، انجام دهد، بعد معلوم شود صبح بوده است.

«ششم» آنكه كسى كه اخبارش حجت نيست بگويد صبح شده و انسان به گفته او يقين نكند يا خيال كند شوخى مى‌كند و كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام دهد، بعد معلوم شود صبح بوده است، و اگر اخبارش حجت باشد و علم به حرمت افطار داشته باشد كفاره نيز واجب مى شود.