توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٤٨١ - احكام مزارعه

احكام مزارعه‌

مسأله ٢٢٣٦- مزارعه عقدى است لازم كه مالك با زارع به اين قسم معامله كند كه مثلًا زمين را در اختيار او بگذارد تا زراعت كند در مقابل سهمى از محصول زمين.

مسأله ٢٢٣٧- مزارعه چند شرط دارد:

«اول» آنكه عقد مزارعه انجام گيرد؛ بدين ترتيب كه صاحب زمين به زارع بگويد: زمين را براى زراعت به تو واگذار كردم و زارع هم بگويد قبول كردم يا بدون اينكه حرفى بزنند مالك، زمين را به زارع به قصد زراعت واگذار كند و زارع قبول نمايد و همچنين جايز است مالك اذن دهد كه زارع در زمين كشت كند يا از او بخواهد تا كشت كند؛ وليكن نه مجاناً، بلكه در مقابل سهمى از محصول زمين كه در اين صورت مزارعه اذنى بوده و مانند جعاله عقد جايز است.

«دوم» صاحب زمين و زارع هر دو مكلف و عاقل باشند، با قصد و اختيار خود مزارعه را انجام دهند و سفيه نباشند يعنى مال خود را در كارهاى بيهوده مصرف نكنند.

«سوم» مالك و زارع از تمام حاصل زمين ببرند، پس اگر مثلًا شرط كنند كه آنچه اول يا آخر مى‌رسد، مال يكى از آنان باشد مزارعه باطل است.

«چهارم» سهم هر كدام نصف يا ثلث حاصل و مانند اينها باشد، پس اگر