توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٣٣٩ - ٢ - جماع

مى‌رود، چنانچه عمداً خلال نكند و آن غذا فرو رود روزه‌اش باطل مى‌شود و كفاره هم بر او واجب است.

مسأله ١٥٨٨- فرو بردن آب دهان، اگر چه بواسطه خيال كردن ترشى و مانند آن در دهان جمع شده باشد، روزه را باطل نمى‌كند.

مسأله ١٥٨٩- فرو بردن اخلاط سر و سينه، تا به فضاى دهان نرسيده اشكال ندارد، ولى اگر داخل فضاى دهان شود، احتياط واجب آن است كه آن را فرو نبرند.

مسأله ١٥٩٠- اگر روزه‌دار به قدرى تشنه شود كه بترسد از تشنگى بميرد يا به مرض مبتلا شود واجب است به اندازه‌اى كه از خوف نجات پيدا كند آب بياشامد و روزه او باطل مى‌شود و اگر ماه رمضان باشد، بايد در بقيه روز از بجا آوردن كارى كه روزه را باطل مى‌كند خوددارى نمايد.

مسأله ١٥٩١- جويدن غذا براى بچه يا پرنده و چشيدن غذا و مانند اينها كه معمولًا به حلق نمى‌رسد، اگر چه اتفاقاً به حلق برسد، روزه را باطل نمى‌كند، ولى اگر انسان از اول بداند كه به حلق مى‌رسد، روزه‌اش باطل مى‌شود و بايد قضاى آن را بگيرد و كفاره هم بر او واجب است.

مسأله ١٥٩٢- انسان نمى‌تواند براى ضعف، روزه را بخورد، ولى اگر ضعف او به قدرى است كه معمولًا نمى‌شود آن را تحمل كرد، خوردن روزه اشكال ندارد.

٢- جماع:

مسأله ١٥٩٣- جماع روزه را باطل مى‌كند، اگر چه فقط به مقدار ختنه‌گاه داخل شود و منى هم بيرون نيايد.