توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٥٦٣ - احكام سر بريدن و شكار كردن حيوانات

احكام سر بريدن و شكار كردن حيوانات‌

مسأله ٢٥٩٢- اگر حيوان حلال گوشت را به دستورى كه بعداً گفته مى‌شود سر ببرند وحشى باشد يا اهلى، بعد از جان دادن، گوشت آن حلال و بدن آن پاك است، ولى حيوانى كه انسان با آن وطى (نزديكى) كرده است و گوسفندى كه شير خوك خورده و همچنين حيوانى كه نجاستخوار شده، اگر به دستورى كه در شرع معين نموده‌اند آن را استبراء نكرده باشند، بعد از سر بريدن گوشت آنها حلال نيست.

مسأله ٢٥٩٣- حيوان حلال گوشت وحشى؛ مانند آهو و كبك و بز كوهى و حيوان حلال گوشتى كه اهلى بوده و بعداً وحشى شده؛ مثل گاو و شتر اهلى كه فرار كرده و وحشى شده است، اگر به دستورى كه بعداً گفته مى‌شود آنها را شكار كنند، پاك و حلال است ولى حيوان حلال گوشت اهلى مانند گوسفند و مرغ خانگى و حيوان حلال گوشت وحشى كه بواسطه تربيت كردن اهلى شده است، با شكار كردن پاك و حلال نمى‌شود.

مسأله ٢٥٩٤- حيوان حلال گوشت وحشى در صورتى با شكار كردن پاك و حلال مى‌شود كه بتواند فرار كند يا پرواز نمايد، بنابر اين بچه آهو كه نمى‌تواند فرار كند و بچه كبك كه نمى‌تواند پرواز نمايد، با شكار كردن پاك و حلال نمى‌شود و اگر آهو و بچه‌اش را كه نمى‌تواند فرار كند با يك تير شكار نمايد آهو حلال و بچه‌اش حرام است.

مسأله ٢٥٩٥- حيوان حلال گوشتى كه مانند ماهى خون جهنده ندارد اگر به خودى خود بميرد پاك است، ولى گوشت آن را نمى‌توان خورد.