توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٣٤ - احكام نجاسات

بودن آن را به طرف بگويد اگر آن چيز در معرض تكليف شرعى قرار داشته باشد مانند خوراك.

مسأله ١٤٤- اگر انسان ببيند كسى چيز نجسى را مى‌خورد يا با لباس نجس نماز مى‌خواند لازم نيست به او بگويد.

مسأله ١٤٥- اگر جايى از خانه يا فرش كسى نجس باشد و ببيند بدن يا لباس يا چيز ديگر كسانى كه وارد خانه او مى‌شوند با رطوبت به جاى نجس رسيده است، و در معرض اين باشد كه نجاست به مأكول و مشروب سرايت كند، بايد به آنان بگويد.

مسأله ١٤٦- اگر صاحب خانه در بين غذا خوردن بفهمد غذا نجس است، بايد به مهمانها بگويد، اما اگر يكى از مهمانها بفهمد، لازم نيست به ديگران خبر دهد. ولى چنانچه طورى با آنان معاشرت دارد كه ممكن است بواسطه نجس بودن آنان خود او هم نجس شود، بايد به آنان بگويد.

مسأله ١٤٧- اگر چيزى را كه عاريه كرده نجس شود چنانچه صاحبش آن چيز را در كارى كه شرط آن پاكى است استعمال مى‌كند، مانند ظروفى كه در خوردن و آشاميدن استعمال مى‌شود واجب است نجس شدن آن را به او بگويد و اما مثل لباس، نجس شدن آن را لازم نيست بگويد، اگر چه بداند صاحبش با آن نماز مى‌خواند، زيرا كه پاك بودن لباس در نماز شرط واقعى نيست.

مسأله ١٤٨- اگر بچه بگويد چيزى نجس است، يا چيزى را آب كشيده نبايد حرف او حجّت شرعى نيست. ولى بچه‌اى كه مميز است و پاكى و نجسى را بخوبى درك مى‌كند اگر بگويد چيزى را آب كشيدم، در صورتى كه آن چيز در تصرف او باشد يا آن بچه مورد اطمينان باشد حرف او قبول مى‌شود، و همچنين اگر بگويد چيزى نجس است.