توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٣٨٩ - مصرف خمس

مصرف خمس‌

مسأله ١٨٤٣- خمس ملك منصب امامت است كه نصف آن صرف فقراى سادات مى‌شود و در اين زمان- عصر غيبت- بايد به مجتهد جامع الشرايط داده شود يا به مصرفى كه او اجازه مى‌دهد برسانند و احتياط لازم آن است كه او مرجع اعلم و مطلع بر جهات عامه و داراى شرايط ولايت بر امور مسلمين باشد.

مسأله ١٨٤٤- نصف خمس كه از آن به سهم سادات تعبير مى‌شود بايد با اجازه حاكم شرعى بر سادات فقير يا يتيم فقير و يا سيدى كه در سفر درمانده شده است، اگر چه در وطنش فقير هم نباشد صرف شود.

مسأله ١٨٤٥- به سيدى كه در سفر درمانده شده، اگر سفر او سفر معصيت باشد، بنا بر احتياط واجب نبايد خمس بدهند.

مسأله ١٨٤٦- به سيدى كه عادل نيست مى‌شود خمس داد.

مسأله ١٨٤٧- به سيدى كه معصيت كار است، اگر خمس دادن كمك به معصيت او باشد نمى‌شود خمس داد و بهتر آن است كه به سيدى هم كه آشكارا معصيت مى‌كند، اگر چه دادن خمس كمك به معصيت او نباشد، خمس ندهد.

مسأله ١٨٤٨- اگر كسى بگويد من سيدم نمى‌شود به او خمس داد، مگر آنكه دو نفر عادل، سيد بودن او را تصديق كنند يا در بين مردم به طورى معروف باشد كه انسان يقين يا اطمينان كند كه سيد است.

مسأله ١٨٤٩- به كسى كه در شهر خودش مشهور باشد كه سيد است، اگر چه انسان به سيد بودن او يقين يا اطمينان نداشته باشد، مى‌توان خمس داد.