توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٤٩ - ١٠ - استبراء حيوان نجاستخوار

٩- برطرف شدن عين نجاست:

مسأله ٢٢٢- اگر بدن حيوان به عين نجس مثل خون، يا متنجّس مثل آب نجس آلوده شود، چنانچه آنها برطرف شوند، بدن آن حيوان پاك است و همچنين است باطن بدن انسان مثل توى دهان و بينى. مثلًا اگر خونى از لاى دندان بيرون آيد و در آب دهان از بين برود، آب كشيدن توى دهان لازم نيست ولى اگر دندان عاريه در دهان باشد و خون به آن برسد بنابر احتياط بايد آن راآب بكشند.

مسأله ٢٢٣- اگر غذا لاى دندان مانده باشد و داخل دهان خون بيايد چنانچه انسان نداند كه خون به غذا رسيده، آن غذا پاك است، و اگر خون به آن برسد بنابر احتياط نجس مى‌شود.

مسأله ٢٢٤- مقدارى از لبها و پلك چشم كه موقع بستن، روى هم مى‌آيد حكم باطن را دارد و ليكن جايى را كه انسان نمى‌داند از ظاهر بدن است يا باطن آن، اگر نجس شود بايد آب بكشد.

مسأله ٢٢٥- اگر گرد و خاك نجس به لباس و فرش و مانند اينها بنشيند چنانچه طورى آنها را تكان دهند كه گرد و خاك نجس از آنها بريزد آن لباس و فرش پاك است و شستن لازم ندارد، و اگر چيزى با رطوبت با آنها ملاقات كند نجس نمى‌شود.

١٠- استبراء حيوان نجاستخوار:

مسأله ٢٢٦- بول و غائط حيوانى كه به خوردن نجاست انسان عادت كرده نجس است. و اگر بخواهند پاك شود، بايد آن را استبراء كنند يعنى تا مدتى‌