توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٢١٣ - قيام(ايستادن)

مسأله ٩٦٣- مستحب است بعد از تكبيرة الاحرام بگويد: «يا مُحسِنُ قَد أَتاكَ المُسِي‌ء وَقَد امَرتَ المُحسِنَ أَن يَتَجاوَزَ عَنِ المُسِي‌ء أَنت المُحسِنُ وَأَنَا المُسِي‌ء بِحَقّ مُحَمّدٍ وَآل مُحَمّدٍ صلّ على مُحَمّدٍ وَآل مُحَمّدٍ وَتَجاوَز عَن قَبِيحِ ما تَعلَمُ مِنّي» يعنى اى خدايى كه به بندگان احسان مى‌كنى. بنده گنهكار به در خانه تو آمده و تو امر كرده‌اى كه نيكوكار از گناهكار بگذرد. تو نيكوكارى و من گناهكار. به حق محمد و آل محمد صلى الله عليه و آله رحمت خود را بر محمد و آل محمد بفرست و از بديهايى كه مى‌دانى از من سر زده بگذر.

مسأله ٩٦٤- مستحب است موقع گفتن تكبير اول نماز و تكبيرهاى بين نماز دستها را تا مقابل گوش بالا ببرد.

مسأله ٩٦٥- اگر شك كند كه تكبيرة الاحرام را گفته يا نه، چنانچه مشغول خواندن چيزى از قرائت شده به شك خود اعتنا نكند و اگر چيزى نخوانده، بايد تكبير را بگويد.

مسأله ٩٦٦- اگر بعد از گفتن تكبيرة الاحرام شك كند كه آن را صحيح گفته يا نه، چه مشغول خواندن چيزى شده باشد يا نه به شك خود اعتنا نكند.

قيام (ايستادن)

مسأله ٩٦٧- قيام در موقع گفتن تكبيرة الاحرام و قيام پيش از ركوع كه آن را قيام متصل به ركوع مى‌گويند ركن است، ولى قيام در موقع خواندن حمد و سوره و قيام بعد از ركوع ركن نيست و اگر كسى آن را از روى فراموشى ترك كند، نمازش صحيح است.

مسأله ٩٦٨- واجب است پيش از گفتن تكبير و بعد از آن مقدارى بايستد تا يقين كند كه در حال ايستادن تكبير گفته است.