توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ١٧١ - احكام وقت نماز

احكام وقت نماز

مسأله ٧٥٠- موقعى انسان مى‌تواند مشغول نماز شود كه يقين كند وقت داخل شده است، يا دو مرد عادل به داخل شدن وقت خبر دهند، بلكه به اذان شخصى كه وقت شناس و مورد اطمينان باشد يا به خبر دادن او به دخول وقت نيز مى‌توان اكتفا نمود.

مسأله ٧٥١- اگر بواسطه چيزهايى كه نسبت به شناختن وقت مانع شخصى باشد مثل نابينايى و در زندان بودن نتواند به دخول وقت يقين پيدا كند واجب است كه نماز را تأخير بيندازد تا يقين كند وقت داخل شده است و همچنين است بنابر احتياط لازم اگر مانع از موانع عمومى باشد ازقبيل ابر و غبار.

مسأله ٧٥٢- اگر به يكى از راههاى گذشته براى انسان ثابت شود كه وقت نماز شده و مشغول نماز شود، و در بين نماز بفهمد كه هنوز وقت داخل نشده، نماز او باطل است هچنين است اگر بعد از نماز بفهمد كه تمام نماز را پيش از و قت خوانده. ولى اگر در بين نماز بفهمد وقت داخل شده يا بعد از نماز بفهمد كه در بين نماز وقت داخل شده بود نماز او صحيح است.

مسأله ٧٥٣- اگر انسان ملتفت نباشد كه بايد با يقين به داخل شدن وقت، مشغول نماز شود، چنانچه بعد از نماز بفهمد كه تمام نماز را در وقت خوانده، نماز او صحيح است، و اگر بفهمد نماز را پيش از وقت خوانده يا نفهمد كه در وقت خوانده يا پيش از وقت، نمازش باطل است، بلكه اگر بعد از نماز بفهمد كه در بين نماز وقت داخل شده است. بايد دوباره آن نماز را بخواند.

مسأله ٧٥٤- اگر يقين كند وقت داخل شده و مشغول نماز شود، و در بين‌