توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٧٨ - احكام جنابت

احكام جنابت‌

مسأله ٣٥١- به دو چيز انسان جنب مى‌شود:

«اول» جماع.

«دوم» بيرون آمدن منى، در خواب باشد يا بيدارى، كم باشد يا زياد، با شهوت باشد يا بى شهوت، با اختيار باشد يا بى اختيار.

مسأله ٣٥٢- اگر رطوبتى از انسان خارج شود و نداند منى است يا بول يا غير اينها، چنانچه با شهوت و جستن بيرون آمده آن رطوبت حكم منى را دارد و در غير اين صورت حكم منى را ندارد، ولى در مريض لازم نيست آن رطوبت با جستن بيرون آمده باشد بلكه اگر با شهوت بيرون آيد در حكم منى است و رطوبتى كه از زنها در موقع ملاعبه يا تصورات شهوت انگيزخارج مى‌شود و موجب رخوت و سست شدن نمى‌شود پاك است و وضو را نيز باطل نمى‌كند و اما رطوبتى كه از زنها با شهوت و انزال خارج مى‌شود كه معمولًا موجب سست شدن مى‌شود و موجب جنابت است.

مسأله ٣٥٣- اگر از مردى كه مريض نيست آبى بيرون آيد كه با جستن يا با شهوت نباشد چنانچه پيش از بيرون آمدن آب، وضو داشته مى‌تواند به همان وضو اكتفا كند و اگر وضو نداشته كافى است فقط وضو بگيرد، و غسل بر او لازم نيست.

مسأله ٣٥٤- مستحب است انسان بعد از بيرون آمدن منى بول كند، و اگر بول نكند و بعد از غسل، رطوبتى از او بيرون آيد كه نداند منى است يا رطوبت‌