توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٥٨١ - احكام نذر و عهد

احكام نذر و عهد

مسأله ٢٦٤٩- نذر آن است كه انسان بر خود واجب كند كه كار خيرى را براى خدا بجا آورد يا كارى را كه نكردن آن بهتر است براى خدا ترك نمايد.

مسأله ٢٦٥٠- در نذر بايد صيغه خوانده شود و لازم نيست آن را به عربى بخوانند، پس اگر بگويد چنانچه مريض من خوب شود، براى خدا بر من است كه ده تومان به فقير بدهم نذر او صحيح است.

مسأله ٢٦٥١- نذر كننده بايد مكلف و عاقل باشد و به اختيار و قصد خود نذر كند، بنابر اين نذر كردن كسى كه او را مجبور كرده‌اند، صحيح نيست.

مسأله ٢٦٥٢- شخص مفلس و آدم سفيه (كسى كه مال خود را در كارهاى بيهوده مصرف مى‌كند) اگر مثلًا نذر كند چيزى به فقير بدهد صحيح نيست.

مسأله ٢٦٥٣- اگر شوهر از نذر كردن زن جلوگيرى نمايد، زن نمى‌تواند در صورتى كه وفاء به نذرش منافى با حق شوهر باشد نذر كند.

مسأله ٢٦٥٤- اگر زن با اجازه شوهر نذر كند، شوهرش نمى‌تواند نذر او را به هم بزند يا او را از عمل كردن به نذر جلوگيرى نمايد.

مسأله ٢٦٥٥- اگر فرزند بدون اجازه پدر يا با اجازه او نذر كند، بايد به آن نذر عمل نمايد، ولى اگر پدر يا مادر از عملى كه نذر كرده منعش كنند، ظاهر اين است كه نذرش منحل مى‌شود.