توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٣٦٣ - احكام روزه مسافر
احكام روزه مسافر
مسأله ١٧٢٣- مسافرى كه بايد نمازهاى چهار ركعتى را در سفر دو ركعت بخواند، نبايد روزه بگيرد و مسافرى كه بايد نمازش را تمام بخواند، مثل كسى كه شغلش مسافرت يا سفر او سفر معصيت است، بايد در سفر روزه بگيرد.
مسأله ١٧٢٤- مسافرت در ماه رمضان اشكال ندارد، ولى براى فرار از روزه مسافرت مكروه است و همچنين است سفر قبل از روز بيست و چهارم در ماه رمضان مگر اينكه سفر براى حج يا عمره يا به جهت ضرورتى باشد.
مسأله ١٧٢٥- اگر غير از روزه رمضان روزه معين ديگرى بر انسان واجب باشد، مثلًا نذر كرده باشد روز معينى را روزه بگيرد، بهتر آن است كه تا ناچار نشود در آن روز مسافرت نكند و اگر در سفر باشد، چنانچه ممكن است قصد كند كه ده روز در جايى بماند و آن روز را روزه بگيرد، ولى ظاهر آن است كه سفر جايز است و قصد اقامه واجب نيست و در صورتى كه روزه نگيرد لازم است روزه آن روز را قضا كند.
مسأله ١٧٢٦- اگر نذر كند روزه بگيرد و روز آن را معين نكند، نمىتواند آن را در سفر بجا آورد، ولى چنانچه نذر كند كه روز معينى را در سفر روزه بگيرد، بايد آن را در سفر بجا آورد و نيز اگر نذر كند روز معينى را چه مسافر باشد يا نباشد، روزه بگيرد، بايد آن روز را اگر چه مسافر باشد، روزه بگيرد.
مسأله ١٧٢٧- مسافر مىتواند براى خواستن حاجت سه روز در مدينه