توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٤٢ - ٢ - زمين

٢- زمين:

مسأله ١٨٤- زمين با چهار شرط كف پا و ته كفش را كه به راه رفتن نجس شده پاك مى‌كند: «اول» آنكه زمين پاك باشد. «دوم» آنكه خشك باشد.

«سوم» آنكه نجاست از ملاقات با زمين حاصل شده باشد. «چهارم» آنكه اگر عين نجس مثل خون و بول، يا متنجس مثل گلى كه نجس شده در كف پا و ته كفش باشد، بواسطه راه رفتن يا ماليدن پا به زمين برطرف شود و نيز زمين بايد خاك يا سنگ يا آجر فرش و مانند اينها باشد، و با راه رفتن روى فرش و حصير و سبزه، كف پا و ته كفش نجس پاك نمى‌شود.

مسأله ١٨٥- پاك شدن كف پا و ته كفش نجس، بواسطه راه رفتن روى زمينى كه با چوب يا پلاستيك يا هر چه از خاك و سنگ و زمين محسوب نمى‌شود فرش شده باشد محل اشكال است.

مسأله ١٨٦- براى پاك شدن كف پا و ته كفش بهتر است مقدار پانزده ذراع دست يا بيشتر راه بروند، اگر چه به كمتر از پانزده ذراع يا ماليدن پا به زمين نجاست برطرف شود.

مسأله ١٨٧- لازم است عين نجاست در كف پا و ته كفش به وسيله راه رفتن از بين برود و اگر قبل از راه رفتن از بين رفته باشد چنانچه رطوبت آن نجاست باقى باشد و با راه رفتن خشك شود باز هم پاك مى‌شود و اگر قبل از راه رفتن خشك باشد با راه رفتن پاك نمى‌شود و احتياطاً بايستى شسته شود.

مسأله ١٨٨- بعد از آنكه كف پا يا ته كفش نجس به راه رفتن پاك شد، مقدارى از اطراف آن هم كه معمولًا به گل آلوده مى‌شود پاك مى‌گردد.