توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٢٢٩ - سجود

مسأله ١٠٥٧- اگر پيشانى را عمداً يا سهواً به زمين نگذارد، سجده نكرده است، اگر چه جاهاى ديگر به زمين برسد، ولى اگر پيشانى را به زمين بگذارد و سهواً جاهاى ديگر را به زمين نرساند يا سهواً ذكر نگويد، سجده صحيح است.

مسأله ١٠٥٨- بهتر آن است كه در حال اختيار در سجده سه مرتبه «سُبحانَ اللَّه» يا يك مرتبه «سُبحانَ رَبّي الاعلى وَ بحَمدِهِ» بگويد و بعيد نيست گفتن يك مرتبه (سبحان اللَّه» كفايت كند همانگونه كه در ركوع گذشت و بايد اين كلمات دنبال هم و به عربى صحيح گفته شود و ظاهر اين است كه گفتن هر ذكرى كه به اين مقدار باشد كفايت مى‌كند و مستحب است «سبحانَ ربي الاعلى وبحمده» را سه يا پنج يا هفت مرتبه يا بيشتر بگويد.

مسأله ١٠٥٩- در سجود بايد به مقدار ذكر واجب، بدن آرام باشد و موقع گفتن ذكر مستحب هم، آرام بودن بدن بهتر است.

مسأله ١٠٦٠- اگر پيش از آنكه پيشانى به زمين برسد و بدن آرام بگيرد عمداً ذكر سجده را بگويد بايد دو باره ذكر را بعد از گذاشتن پيشانى و آرام شدن تكرار كند و بنابر احتياط مستحب نماز را نيز اعاده نمايد و اگر پيش از تمام شدن ذكر عمداً سر از سجده بردارد، نماز باطل است.

مسأله ١٠٦١- اگر پيش از آنكه پيشانى به زمين برسد سهواً ذكر سجده را بگويد و پيش از آنكه سر از سجده بردارد، بفهمد اشتباه كرده است، بايد دوباره در حال آرام بودن بدن، ذكر را بگويد.

مسأله ١٠٦٢- اگر بعد از آنكه سر از سجده برداشت، بفهمد پيش از آنكه ذكر سجده تمام شود سر برداشته، نمازش صحيح است.

مسأله ١٠٦٣- اگر موقعى كه ذكر سجده را مى‌گويد، يكى از هفت عضو را عمداً از زمين بردارد، بايد ذكر را دوباره بعد از گذاشتن تمام اعضاء تكرار كند و