توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٢٦٢ - ٤ - كثير الشك(كسى كه زياد شك مىكند)

مسأله ١١٩٦- كسى كه در نماز مخصوصى؛ مثلًا در نماز ظهر زياد شك مى‌كند، اگر در نماز ديگر مثلًا در نماز عصر شك كند، بايد به دستور شك رفتار نمايد.

مسأله ١١٩٧- كسى كه وقتى در جاى مخصوصى نماز مى‌خواند، زياد شك مى‌كند، اگر در غير آنجا نماز بخواند و شكى براى او پيش آيد، بايد به دستور شك عمل نمايد.

مسأله ١١٩٨- اگر انسان شك كند كه كثير الشك شده يا نه، بايد به دستور شك عمل نمايد. و كثير الشك تا وقتى يقين نكند كه به حال معمولى مردم برگشته بايد به شك خود اعتنا نكند.

مسأله ١١٩٩- كسى كه زياد شك مى‌كند، اگر شك كند ركنى را بجا آورده يا نه و اعتنا نكند بعد يادش بيايد كه آن را بجا نياورده، چنانچه مشغول ركن بعد نشده بايد آن را بجا آورد، و اگر مشغول ركن بعد شده نمازش باطل است، مثلًا اگر شك كند ركوع كرده يا نه و اعتنا نكند، چنانچه پيش از سجده دوم يادش بيايد كه ركوع نكرده است، بايد ركوع كند و اگر در سجده دوم يادش بيايد، نمازش باطل است.

مسأله ١٢٠٠- كسى كه زياد شك مى‌كند اگر شك كند چيزى را كه ركن نيست بجا آورده يا نه و اعتنا نكند و بعد يادش بيايد كه آن را بجا نياورده چنانچه از محل بجا آوردن آن نگذشته بايد آن را بجا آورد و اگر از محل آن گذشته نمازش صحيح است، مثلًا اگر شك كند كه حمد را خوانده يا نه و اعتنا نكند چنانچه در قنوت يادش بيايد كه حمد را نخوانده بايد بخواند، و اگر در ركوع يادش بيايد، نماز او صحيح است.