توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٣٤١ - ٤ - دروغ بستن به خدا و پيغمبر

مسأله ١٦٠٢- روزه‌دارى كه محتلم شده اگر بداند منى در مجرى مانده و در صورتى كه پيش از غسل بول نكند بعد از غسل منى از او بيرون مى‌آيد، بنابر احتياط پيش از غسل بول كند.

مسأله ١٦٠٣- كسى كه به قصد بيرون آمدن منى بازى و شوخى كند و بداند كه روزه را باطل مى‌كند و متوجه باشد اگر چه منى از او بيرون نيايد، بايد روزه را تمام كند و قضا هم بنمايد.

مسأله ١٦٠٤- اگر روزه‌دار بدون قصد بيرون آمدن منى مثلًا با زن خود بازى و شوخى كند، چنانچه اطمينان دارد كه منى از او خارج نمى‌شود اگر چه اتفاقاً منى بيرون آيد روزه او صحيح است، ولى اگر اطمينان ندارد در صورتى كه منى از او بيرون آيد، روزه‌اش باطل است.

٤- دروغ بستن به خدا و پيغمبر:

مسأله ١٦٠٥- اگر روزه‌دار به گفتن يا به نوشتن يا به اشاره و مانند اينها به خدا و پيغمبران و جانشينان پيغمبران عمداً نسبتى را بدهد كه دروغ است- اگر چه فوراً بگويد دروغ گفتم يا توبه كند- روزه او باطل است و احتياط آن است كه به حضرت زهراء سلام اللَّه عليها هم به دروغ نسبتى ندهد.

مسأله ١٦٠٦- اگر بخواهد خبرى را كه نمى‌داند راست است يا دروغ نقل كند، بنابر احتياط بايد از كسى كه آن خبر را گفته يا از كتابى كه آن خبر در آن نوشته شده و يا به عنوان احتمال نقل نمايد.

مسأله ١٦٠٧- اگر چيزى را به اعتقاد اينكه راست است از قول خدا يا پيغمبر نقل كند و بعد بفهمد دروغ بوده است، روزه‌اش باطل نمى‌شود.

مسأله ١٦٠٨- اگر چيزى را كه مى‌داند دروغ است به خدا و پيغمبر نسبت‌