توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٣٩٩ - زكات گندم و جو و خرما و كشمش

مسأله ١٨٩١- آنچه را كه دولت از عين مال مى‌گيرد، زكات آن واجب نيست، مثلًا اگر حاصل زراعت (٨٥٠) كيلوگرم باشد و دولت (٥٠) كيلوگرم آن را به عنوان ماليات بگيرد فقط زكات بر (٨٠٠) كيلو واجب مى‌شود.

مسأله ١٨٩٢- مصارفى كه انسان پيش از تعلق زكات انجام داده، مى‌تواند از حاصل كسر نموده و فقط زكات بقيه را بدهد هر چند كمتر از نصاب باشد.

مسأله ١٨٩٣- مصارفى را كه بعد از تعلق زكات است مى‌تواند از حاكم شرع يا وكيل او در صرف آنها اجازه بگيرد و آنچه را نسبت به مقدار زكات خرج شده بردارد.

مسأله ١٨٩٤- واجب نيست صبر نمايد تا جو و گندم به حد خرمن برسد و انگور و خرما خشك گردد و آنگاه زكات را بدهد، بلكه همين كه زكات واجب شد جايز است مقدار زكات را قيمت نموده و به عنوان زكات قيمت آن را بدهد.

مسأله ١٨٩٥- بعد از آنكه زكات تعلق گرفت مى‌توان عين زراعت يا خرما و انگور را پيش از درو كردن يا چيدن به مستحق يا حاكم شرع يا وكيل اينها مشاعاً تسليم نمايد و پس از آن در مصارف شريك مى‌باشند.

مسأله ١٨٩٦- در صورتى كه مالك عين مال را از زراعت يا خرما و انگور به حاكم يا مستحق يا وكيل آنها تسليم نمود لازم نيست آنها را مجاناً به طور اشاعه نگاه دارد، بلكه مى‌تواند براى اينكه تا وقت درو يا خشك شدن برسد، براى ماندن آنها در زمينش اجرت مطالبه نمايد.

مسأله ١٨٩٧- اگر انسان در چند شهر كه فصل رسيدن حاصل آنها با يكديگر اختلاف دارد و زراعت و ميوه آنها در يك وقت به دست نمى‌آيد گندم يا جو و خرما يا انگور داشته باشد و همه آنها محصول يك سال حساب شود،