توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٣٤٩ - ٨ - اماله كردن

٨- اماله كردن:

مسأله ١٦٥٤- اماله كردن با چيز روان اگر چه از روى ناچارى و براى معالجه باشد روزه را باطل مى‌كند.

٩- قى كردن‌:

مسأله ١٦٥٥- هر گاه روزه‌دار عمداً قى كند اگر چه بواسطه مرض و مانند آن ناچار باشد، روزه‌اش باطل مى‌شود، ولى اگر سهواً يا بى اختيار قى كند اشكال ندارد.

مسأله ١٦٥٦- اگر در شب چيزى بخورد كه مى‌داند بواسطه خوردن آن، در روز بى اختيار قى مى‌كند، روزه‌اش صحيح است، مگر اينكه قصد داشته باشد كه در روز قى كند و بداند كه قى كردن روزه را باطل مى‌كند و متوجه باشد.

مسأله ١٦٥٧- اگر روزه‌دار بتواند از قى كردن خوددارى كند، لازم نيست از آن خوددارى نمايد.

مسأله ١٦٥٨- اگر مگس در گلوى روزه‌دار برود چنانچه ممكن باشد بايد آن را بيرون آورد و روزه او باطل نمى‌شود، ولى اگر بداند كه بواسطه بيرون آوردن آن قى مى‌كند واجب نيست بيرون آورد و روزه او صحيح است.

مسأله ١٦٥٩- اگر سهواً چيزى را فرو ببرد و پيش از رسيدن به شكم يادش بيايد كه روزه است، بيرون آوردن آن لازم نيست وروزه او صحيح است.

مسأله ١٦٦٠- اگر يقين داشته باشد كه بواسطه آروغ زدن، چيزى از گلو بيرون مى‌آيد و بر آن قى كردن صدق كند نبايد عمداً آروغ بزند، ولى اگر يقين نداشته باشد اشكال ندارد.

مسأله ١٦٦١- اگر آروغ بزند و چيزى در گلو يا دهانش بيايد، بايد آن را بيرون بريزد و اگر بى اختيار فرو رود، روزه‌اش صحيح است.