توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٤١٠ - مصرف زكات

سوم- كسى كه از طرف امام عليه السلام يا حاكم شرع مأمور است كه زكات را جمع و نگهدارى نمايد، و به حساب آن رسيدگى كند و آن را به امام يا حاكم شرع يا فقرا برساند.

چهارم- كافرهايى كه اگر زكات را به آنان بدهند به دين اسلام مايل مى‌شوند يا در جنگ به مسلمانان كمك مى‌كنند و در اين مورد نيز بايد با اذن و نظر حاكم شرع عمل شود.

پنجم- خريدارى بنده‌هايى كه در شدت مى‌باشند و آزاد كردن آنان.

ششم- بدهكارى كه نمى‌تواند قرض خود را بدهد.

هفتم- في سبيل اللَّه، يعنى كارهايى كه مى‌توان با آنها قصد قربت نمود؛ مثل ساختن مسجد و مدرسه‌اى كه علوم دينيه در آن خوانده مى‌شود و تنظيف شهر و آسفالت راهها و توسعه آنها و مانند اينها و تعيين موارد سبيل اللَّه؛ بنابر احتياط بايد با نظر حاكم شرع باشد.

هشتم- ابن السبيل؛ يعنى مسافرى كه در سفر درمانده شده و احكام اينها در مسائل آينده گفته خواهد شد.

مسأله ١٩٣٤- احتياط واجب آن است كه فقير و مسكين بيشتر از مخارج سال خود و عيالاتش را از زكات نگيرد و اگر مقدارى پول يا جنس دارد، فقط به اندازه كسرى مخارج يك سالش زكات بگيرد.

مسأله ١٩٣٥- كسى كه مخارج سالش را داشته، اگر مقدارى از آن را مصرف كند و بعد شك كند كه آنچه باقى مانده به اندازه مخارج يك سال او هست يا نه، نمى‌تواند زكات بگيرد.

مسأله ١٩٣٦- صنعتگر يا مالك يا تاجرى كه در آمد او از مخارج سالش كمتر است، مى‌تواند براى كسرى مخارجش زكات بگيرد و لازم نيست ابزار