توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ١٨٥ - لباس نمازگزار

بدن او نجس شود و پيش از آنكه چيزى از نماز را با نجاست بخواند، ملتفت شود كه نجس شده يا بفهمد بدن او نجس است و شك كند كه همان وقت نجس شده يا از پيش نجس بوده، در صورتى كه آب كشيدن بدن، نماز را به هم نمى‌زند بدن را آب بكشد و اگر نماز را به هم مى‌زند، بايد با همان حال نماز را تمام كند، و نماز او صحيح است.

مسأله ٨١٥- كسى كه در پاك بودن بدن يا لباس خود شك دارد، چنانچه نماز بخواند و بعد از نماز بفهمد كه بدن يا لباسش نجس بوده، نماز او صحيح است.

مسأله ٨١٦- اگر لباس را آب بكشد و يقين كند كه پاك شده است و با آن نماز بخواند و بعد از نماز بفهمد پاك نشده، نمازش صحيح است.

مسأله ٨١٧- اگر خونى در بدن يا لباس خود ببيند و يقين كند كه از خونهاى نجس نيست، مثلًا يقين كند كه خون پشه است، چنانچه بعد از نماز بفهمد از خونهايى بوده كه نمى‌شود با آن نماز خواند، نماز او صحيح است.

مسأله ٨١٨- اگر يقين كند خونى كه در بدن يا لباس او است خون نجسى است كه نماز با آن صحيح است، مثلًا يقين كند خون زخم و دمل است، چنانچه بعد از نماز بفهمد خونى بوده كه نماز با آن باطل است، نمازش صحيح است.

مسأله ٨١٩- اگر نجس بودن چيزى را فراموش كند و بدن يا لباسش با رطوبت به آن برسد، و در حال فراموشى نماز بخواند و بعد از نماز يادش بيايد، نماز او صحيح است، ولى اگر بدنش با رطوبت به چيزى كه نجس بودن آن را فراموش كرده برسد و بدون اينكه خود را آب بكشد، غسل كند و نماز بخواند غسل و نمازش باطل است، مگر اينكه طورى باشد كه به غسل نمودن، بدن نيز پاك شود، و نيز اگر جايى از اعضاء وضو با رطوبت به چيزى كه نجس بودن‌