توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٥١٢ - احكام عاريه

چنانچه شرط كنند كه اگر تلف شود عاريه كننده ضامن باشد يا چيزى را كه عاريه كرده طلا و نقره باشد بايد عوض آن را بدهد.

مسأله ٢٣٥٩- اگر طلا و نقره را عاريه نمايد و شرط كند كه اگر تلف شود ضامن نباشد، چنانچه تلف شود ضامن نيست.

مسأله ٢٣٦٠- اگر عاريه دهنده بميرد، عاريه گيرنده بايد چيزى را كه عاريه كرده به ورثه او بدهد.

مسأله ٢٣٦١- اگر عاريه دهنده طورى شود كه شرعاً نتواند در مال خود تصرف كند؛ مثلًا ديوانه شود، عاريه كننده بايد مالى را كه عاريه كرده به ولى او بدهد.

مسأله ٢٣٦٢- كسى كه چيزى را عاريه داده هر وقت بخواهد مى‌تواند آن را پس بگيرد و كسى هم كه عاريه كرده هر وقت بخواهد مى‌تواند آن را پس دهد.

مسأله ٢٣٦٣- عاريه دادن چيزى كه استفاده حلال ندارد؛ مثل آلات لهو و قمار براى استفاده كردن حرام باطل است، ولى عاريه دادن آن براى غرض ديگرى هر چند غرض شخصى باشد صحيح است و اما عاريه دادن چيزى كه منفعت حلال دارد مثل عاريه دادن ظرف طلا و نقره به جهت زينت نمودن و يا هر غرض شخصى ديگرى جايز است.

مسأله ٢٣٦٤- عاريه دادن گوسفند براى استفاده از شير و پشم آن و عاريه دادن حيوان نر براى كشيدن بر ماده صحيح است.

مسأله ٢٣٦٥- اگر چيزى را كه عاريه كرده به مالك يا وكيل يا ولىّ او بدهد و بعد آن چيز تلف شود، عاريه كننده ضامن نيست، ولى اگر بدون اجازه‌