توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٥٢٨ - متعه(ازدواج موقت)

مسأله ٢٤٣٦- زنى كه صيغه شده چنانچه بدون اجازه شوهر از خانه بيرون برود و بواسطه بيرون رفتن، حق شوهر از بين مى‌رود، بيرون رفتن او حرام است.

مسأله ٢٤٣٧- اگر زنى مردى را وكيل كند كه به مدت و مبلغ معين او را براى خود صيغه نمايد، چنانچه مرد او را به عقد دائم خود در آورد يا به غير از مدت يا مبلغى كه معين شده او را صيغه كند، وقتى آن زن فهميد، اگر اجازه نمايد آن عقد صحيح وگر نه باطل است.

مسأله ٢٤٣٨- براى محرم شدن مى‌تواند پدر يا جد پدرى دختر نا بالغ خود را يك ساعت يا بيشتر به عقد كسى در آورد و احوط آن است كه اگر دختر خيلى كوچك است براى مدت طولانى‌ترى عقد كرده و سپس بقيه مدت را ببخشند.

مسأله ٢٤٣٩- اگر پدر يا جد پدرى، طفل خود را كه در محل ديگرى است و نمى‌داند زنده است يا مرده، براى محرم شدن به عقد كسى در آورد بر حسب ظاهر محرم بودن حاصل مى‌شود و چنانچه بعداً معلوم شود كه در موقع عقد، آن دختر زنده نبوده عقد باطل است و كسانى كه بواسطه عقد ظاهراً محرم شده بودند نامحرمند.

مسأله ٢٤٤٠- اگر مرد مدت صيغه زن را ببخشد، چنانچه با او نزديكى كرده بايد تمام چيزى را كه قرار گذاشته به او بدهد و اگر نزديكى نكرده واجب است نصف مهر را بدهد و احتياط مستحب آن است كه تمام مهر را بدهد. مسأله ٢٤٤١- مرد مى‌تواند زنى را كه صيغه او بوده و هنوز عده‌اش تمام نشده به عقد دائم خود در آورد يا اينكه دوباره صيغه نمايد، ولى اين كار قبل از تمام شدن مدت صيغه جايز نيست، مگر آنكه باقى مدت را به زن ببخشد.