توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٥٠٦ - احكام كفالت

احكام كفالت‌

مسأله ٢٣٣١- كفالت آن است كه انسان متعهد شود كه هر وقت طلبكار بدهكار را خواست، به دست او بدهد و آن را كفالت بدنى مى‌نامند و يا اگر نيامد بدهى وى را بدهد كه آن را كفالت مالى مى‌نامند و به كسى كه اين طور متعهد مى‌شود كفيل مى‌گويند.

مسأله ٢٣٣٢- كفالت در صورتى صحيح است كه كفيل به هر لفظى اگر چه عربى نباشد يا به عملى به طلبكار بفهماند كه من متعهدم هر وقت بدهكار خود را بخواهى به دست تو بدهم و طلبكار هم قبول نمايد و در كفالت قبول بدهكار لازم نيست.

مسأله ٢٣٣٣- كفيل بايد مكلف و عاقل باشد و او را در كفالت مجبور نكرده باشند و بتواند كسى را كه كفيل او شده حاضر نمايد.

مسأله ٢٣٣٤- يكى از پنج چيز، كفالت را به هم مى‌زند:

اول: كفيل، بدهكار را به دست طلبكار بدهد.

دوم: طلب طلبكار داده شود.

سوم: طلبكار از طلب خود بگذرد.

چهارم: بدهكار بميرد.

پنجم: طلبكار كفيل را از كفالت آزاد كند.

مسأله ٢٣٣٥- اگر كسى به زور بدهكار را از دست طلبكار رها كند، چنانچه طلبكار دسترسى به او نداشته باشد كسى كه بدهكار را رها كرده، بايد او را به دست طلبكار بدهد و يا اگر كفالت مالى بوده بدهى او را بايد بپردازد.