توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٤١٢ - مصرف زكات

مسأله ١٩٤٣- چيزى را كه انسان بابت زكات به فقير مى‌دهد، لازم نيست به او بگويد كه زكات است، بلكه اگر فقير خجالت بكشد مستحب است مال را به قصد زكات به او داده و زكات بودنش را اظهار ننمايد.

مسأله ١٩٤٤- اگر به خيال اينكه كسى فقير است به او زكات بدهد، بعد بفهمد فقير نبوده يا از روى ندانستن مسأله به كسى كه مى‌داند فقير نيست زكات بدهد كافى نيست، پس چنانچه چيزى را كه به او داده باقى باشد بايد از او بگيرد و به مستحق بدهد و اگر از بين رفته باشد، پس اگر كسى كه آن چيز را گرفته مى‌دانسته زكات است و مستحق گرفتن آن نيست بايد عوض آن را از او بگيرد و به مستحق بدهد و اگر نمى‌دانسته زكات است، نمى‌تواند چيزى را از او بگيرد و بايد از مال خودش زكات را مجدداً به مستحق بدهد.

مسأله ١٩٤٥- كسى كه بدهكار است و نمى‌تواند بدهى خود را بدهد اگر چه مخارج سال خود را داشته باشد، مى‌تواند براى دادن قرض خود زكات بگيرد، ولى بايد مالى را كه قرض كرده در معصيت خرج نكرده باشد.

مسأله ١٩٤٦- اگر به كسى كه بدهكار است و نمى‌تواند بدهى خود را بدهد زكات بدهد، بعد بفهمد قرض را در معصيت مصرف كرده، چنانچه آن بدهكار فقير باشد، مى‌تواند آنچه را كه به او داده بابت زكات حساب كند.

مسأله ١٩٤٧- كسى كه بدهكار است و نمى‌تواند بدهى خود را بدهد اگر چه فقير نباشد انسان مى‌تواند طلبى را كه از او دارد، بابت زكات حساب كند. مسأله ١٩٤٨- مسافرى كه خرجى او تمام شده يا مركبش از كار افتاده، چنانچه سفر او سفر معصيت نباشد و نتواند با قرض كردن يا فروختن چيزى خود را به مقصد برساند، اگر چه در وطن خود فقير نباشد، مى‌تواند زكات بگيرد، ولى اگر بتواند در جاى ديگر با قرض كردن يا فروختن چيزى مخارج‌