توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٥٨٣ - احكام نذر و عهد

مسأله ٢٦٦١- اگر نذر كند روزه بگيرد، ولى وقت و مقدار آن را معين نكند، چنانچه يك روز روزه بگيرد كافى است و اگر نذر كند نماز بخواند و مقدار و خصوصيات آن را معين نكند، اگر يك نماز دو ركعتى بخواند كفايت مى‌كند و اگر نذر كند صدقه بدهد و جنس و مقدار آن را معين نكند، اگر چيزى بدهد كه بگويند صدقه داده، به نذر عمل كرده است و اگر نذر كند كارى را براى خدا بجا آورد، در صورتى كه يك نماز را بخواند يا يك روز را روزه بگيرد يا چيزى را صدقه بدهد، نذر خود را انجام داده است.

مسأله ٢٦٦٢- اگر نذر كند روز معينى را روزه بگيرد، بايد همان روز را روزه بگيرد و در صورتى كه عمداً روزه نگيرد، بايد گذشته از قضاى آن روز كفاره هم بدهد و اظهر اين است كه كفاره‌اش كفاره مخالفت يمين است چنان كه خواهد آمد، بلى در آن روز اختياراً مى‌تواند مسافرت كند و روزه را نگيرد و چنانچه در سفر باشد لازم نيست قصد اقامه كرده و روزه بگيرد و در صورتى كه از جهت سفر يا از جهت عذر ديگرى مثل مرض يا حيض روزه نگيرد لازم است روزه را قضا كند.

مسأله ٢٦٦٣- اگر انسان از روى اختيار به نذر خود عمل نكند، بايد كفاره بدهد.

مسأله ٢٦٦٤- اگر نذر كند كه تا وقت معينى عملى را ترك كند، بعد از گذشتن آن وقت مى‌تواند آن عمل را بجا آورد و اگر پيش از گذشتن آن وقت از روى فراموشى يا ناچارى آن را انجام دهد، چيزى بر او واجب نيست ولى باز هم لازم است كه تا آن وقت آن را بجا نياورد و چنانچه دوباره پيش از رسيدن آن وقت بدون عذر آن عمل را انجام دهد بايد كفاره بدهد.