توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٥٨٥ - احكام نذر و عهد

مسأله ٢٦٧١- اگر براى حرم يكى از امامان يا امامزادگان نذر كند بايد آن را بنا بر احتياط در تعمير و روشنايى و فرش حرم و مانند اينها مصرف كند.

مسأله ٢٦٧٢- اگر براى خود امام عليه السلام چيزى را نذر كند، چنانچه مصرف معينى را قصد كرده، بايد به همان مصرف برساند و اگر مصرف معينى را قصد نكرده، بهتر آن است كه به مصرفى برساند كه نسبتى با امام عليه السلام داشته باشد؛ مانند زوار فقير يا به مصارف حرم آن امام از قبيل تعمير و مانند آن برساند و همچنين است اگر چيزى را براى امامزاده‌اى نذر كند.

مسأله ٢٦٧٣- گوسفندى را كه براى صدقه يا براى يكى از امامان نذر كرده‌اند، اگر پيش از آنكه به مصرف نذر برسد شير بدهد يا بچه بياورد مال كسى است كه آن را نذر كرده، ولى پشم گوسفند و مقدارى كه چاق مى‌شود جزء نذر است.

مسأله ٢٦٧٤- هر گاه نذر كند كه اگر مريض او خوب شود يا مسافر او بيايد، عملى را انجام دهد، چنانچه معلوم شود كه پيش از نذر كردن مريض خوب شده يا مسافر آمده است، عمل كردن به نذر لازم نيست.

مسأله ٢٦٧٥- اگر مادر نذر كند كه دختر خود را به سيد شوهر دهد، نذر او باطل است و اگر پدر نذر كند و قصدش آن باشد كه اگر سيدى براى خواستگارى بيايد كه تزويج دخترش به او ضررى ندارد و دختر نيز راضى باشد و قبول كند، نذرش صحيح است و در غير اين صورت باطل است و در هر حال اگر خواستگار غير سيد پيدا شود كه تزويج دختر به او ضررى ندارد پدر مى‌تواند قبول كند.