توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ١٧٢ - احكام وقت نماز

نماز شك كند كه وقت داخل شده يا نه، نماز او باطل است. ولى اگر در بين نماز يقين داشته باشد كه وقت داخل شده و شك كند كه آنچه از نماز خوانده در وقت بوده يا نه نمازش صحيح است.

مسأله ٧٥٥- اگر وقت نماز به قدرى تنگ است، كه بواسطه بجا آوردن بعضى از كارهاى مستحب نماز، مقدارى از آن بعد از وقت خوانده مى‌شود بايد آن مستحب را بجا نياورد، مثلًا اگر بواسطه خواندن قنوت مقدارى از نماز بعد از وقت خوانده مى‌شود، بايد قنوت را نخواند.

مسأله ٧٥٦- كسى كه به اندازه خواندن يك ركعت نماز وقت دارد، بايد نماز را به نيّت اداء بخواند، ولى نبايد عمداً نماز را تا اين وقت تأخير بيندازد.

مسأله ٧٥٧- كسى كه مسافر نيست، اگر تا غروب آفتاب به اندازه خواندن پنج ركعت نماز وقت دارد، بايد نماز ظهر و عصر هر دو را بخواند، و اگر كمتر وقت دارد بايد فقط نماز عصر را بخواند، و بعداً نماز ظهر را قضا كند، و همچنين اگر تا نصف شب به اندازه خواندن پنج ركعت وقت دارد، بايد نماز مغرب و عشا را بخواند، و اگر كمتر وقت دارد بايد فقط عشا را بخواند و بعداً مغرب را به نيّت مافى الذمه تا پيش از طلوع فجر بجا آورد و چنانچه تأخير نماز از نيمه شب به جهت عذر باشد بايد نماز مغرب و عشا را تاپيش از طلوع فجر به نيّت اداء انجام دهد و احتياط استحبابى آن است كه به نيّت ما في الذمه انجام دهد، و در صورت تنگى وقت قبل از طلوع فجر به ترتيبى كه در تنگى وقت قبل از نيمه شب گفته شد بايد عمل شود و اگر تأخير نماز مغرب و عشا بعد از نيمه شب بدون عذر باشد بنابر احتياط بايد تا پيش از طلوع فجر نماز مغرب و عشا را به نيّت مافي الذمه انجام دهد ودر صورت تنگى وقت نيز همانگونه عمل شود و چنانچه به جهت تنگى وقت عشا را قبل از مغرب بخواند احتياط