توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٢٠٩ - ترجمه اذان و اقامه

مسأله ٩٤٤- اذان و اقامه بايد بعد از داخل شدن وقت نماز گفته شود و اگر عمداً يا از روى فراموشى پيش از وقت بگويد باطل است.

مسأله ٩٤٥- اگر پيش از گفتن اقامه شك كند كه اذان گفته يا نه اذان را بگويد، ولى اگر مشغول اقامه شود و شك كند كه اذان را گفته يا نه، گفتن اذان لازم نيست.

مسأله ٩٤٦- اگر در بين اذان يا اقامه پيش از آنكه قسمتى را بگويد شك كند كه قسمت پيش از آن را گفته يا نه، قسمتى را كه در گفتن آن شك كرده بگويد، ولى اگر در حال گفتن قسمتى از اذان يا اقامه شك كند كه آنچه را پيش از آن است گفته يا نه، گفتن آن لازم نيست.

مسأله ٩٤٧- مستحب است انسان در موقع اذان گفتن، رو به قبله بايستد و با وضو يا غسل باشد و دستها را به گوش بگذارد و صدا را بلند نمايد و بكشد و بين جمله‌هاى اذان كمى فاصله دهد و بين آنها حرف نزند.

مسأله ٩٤٨- مستحب است بدن انسان در موقع گفتن اقامه آرام باشد و آن را از اذان آهسته‌تر بگويد و جمله‌هاى آن را به هم نچسباند، ولى به اندازه‌اى كه بين جمله‌هاى اذان فاصله مى‌دهد بين جمله‌هاى اقامه ندهد.

مسأله ٩٤٩- مستحب است بين اذان و اقامه يك قدم بردارد يا قدرى بنشيند يا سجده كند، يا ذكر بگويد، يا دعا بخواند، يا قدرى ساكت باشد، يا حرفى بزند يا دو ركعت نماز بخواند، ولى حرف زدن بين اذان و اقامه نماز صبح مستحب نيست.

مسأله ٩٥٠- مستحب است كسى را كه براى گفتن اذان معين مى‌كنند عادل و وقت شناس و صدايش بلند باشد و اذان را در جاى بلند بگويد.