توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٢٢٦ - ركوع

«سبحان اللَّه» يا يك مرتبه «سُبحانَ رَبّي العظِيم وَ بِحَمده» بگويد و ظاهر اين است كه گفتن هر ذكرى كه به اين مقدار باشد كفايت مى‌كند ولى در تنگى وقت، بلكه مطلقا گفتن يك «سُبحانَ اللَّه» كافى است.

مسأله ١٠٣٨- ذكر ركوع بايد دنبال هم و به عربى صحيح گفته شود و مستحب است آن را سه يا پنج يا هفت مرتبه، بلكه بيشتر بگويند.

مسأله ١٠٣٩- در ركوع بايد به مقدار ذكر واجب، بدن آرام باشد و در ذكر مستحب هم آرام بودن بدن بهتر است.

مسأله ١٠٤٠- اگر موقعى كه ذكر واجب ركوع را مى‌گويد، بى اختيار به قدرى حركت كند كه از حال آرام بودن بدن خارج شود، بهتر اين است كه بعد از آرام گرفتن بدن دوباره ذكر را بگويد، ولى اگر كمى حركت كند كه از حال آرام بودن بدن خارج نشود يا انگشتان را حركت دهد، ضررى ندارد.

مسأله ١٠٤١- اگر پيش از آنكه به مقدار ركوع خم شود و بدن آرام گيرد، عمداً ذكر ركوع را بگويد، لازم است دوباره ذكر را بعد از آرام گرفتن بدن بگويد و بهتر است نماز را اعاده كند.

مسأله ١٠٤٢- اگر پيش از تمام شدن ذكر واجب، عمداً سر از ركوع بردارد كه از حد ركوع خارج شود نمازش باطل است و اگر سهواً سر بردارد چنان كه پيش از آنكه از حال ركوع خارج شود يادش بيايد كه ذكر ركوع را تمام نكرده، بايد در حال آرامى بدن ذكر را بگويد و اگر بعد از آنكه از حال ركوع خارج شد، يادش بيايد نماز او صحيح است.

مسأله ١٠٤٣- اگر نتواند به مقدار ذكر واجب در ركوع بماند، احتياط واجب آن است كه بقيه آن را در حال برخاستن بگويد و تا مى‌تواند قبل از خروج از حد ركوع ذكر را تمام كند.