توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ١٠٨ - ١ - صاحب عادت وقتيه و عدديه

مقدارى را كه در عادت خود ديده با تمام كردن كسرى آن از ما قبل تا سه روز شود بايد حيض قرار دهد، پس اگر مى‌شود مقدارى را كه از خون دوم در بين عادت ديده حيض قرار دهد (به اين معنى كه مجموع اين مقدار با مقدارى كه از اول حيض قرار داده با پاكى ما بين آنها از ده روز تجاوز نكند) تمام آنها حيض است و الا خون اول را حيض و باقى را استحاضه قرار دهد، مگر اينكه خون اول بى نشانه بوده و خون دوم با نشانه حيض باشد و كمتر از سه روز و بيش از ده روز نباشد كه در اين صورت احتياط در هر دو لازم است.

مسأله ٤٩٠- زنى كه عادت وقتيه و عدديه دارد، اگر در وقت عادت خون نبيند و در غير آن وقت به شماره روزهاى حيضش با نشانه‌هاى حيض خون ببيند، بايد همان را حيض قرار دهد، چه پيش از وقت عادت ديده باشد چه بعد از آن.

مسأله ٤٩١- زنى كه عادت وقتيه و عدديه دارد، اگر در وقت عادت خود خون ببيند ولى شماره روزهاى آن كمتر يا بيشتر از روزهاى عادت او باشد و بعد از پاك شدن- كمتر از ده روز- دو باره به شماره روزهاى عادتى كه داشته با نشانه‌هاى حيض خون ببيند، چنانچه مجموع اين دو خون با پاكى ما بين آنها از ده روز بيشتر نشود همه را حيض قرار دهد، و در صورتى كه بيشتر شود خونى را كه در عادت ديده به شرط اينكه سه روز يا بيشتر باشد حيض و خون ديگر چنانچه بى نشانه بوده و يا هر دو با نشانه باشد استحاضه است، و چنانچه خون اول بيشتر از عادت بوده و مقدار زيادى آن نشانه‌هاى حيض را داشته باشد همه آن خون حيض است.

مسأله ٤٩٢- زنى كه عادت وقتيه و عدديه دارد، اگر بيشتر از ده روز خون ببيند، خونى كه در روزهاى عادت ديده اگر چه نشانه‌هاى حيض را نداشته‌