توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ١١٠ - ٢ - صاحب عادت وقتيه

قرار دهد، ولى چنانچه در وقت عادتش خون ببيند داشتن نشانه‌هاى حيض در حيض بودن آن معتبر نيست، پس خونى كه در وقت عادتش ديده چنانچه ممكن است حيض باشد لازم است حيض قرار دهد؛ مثلًا در وقت عادت خود سه روز خون ديد اگر چه نشانه حيض را نداشته باشد حيض است. و همچنين است اگر در عادت خود مثلًا يك روز و پيش از عادت به دو روز خون ببيند يا اينكه در عادت خود مثلًا يك روز و پس از آن دو روز خون ببيند در اين دو صورت نيز لازم است آن سه روز را حيض قرار دهد، پس اگر خون نشانه‌دار قبل از ده روز از اول خون ديدن قطع شد تمام آن خون حيض است و اگر بعداً نيز خون ديد چنانچه آن خون داراى نشانه‌هاى حيض و فاصله بين آن و آخر خون اول ده روز يا بيشتر باشد آن خون نيز حيض است.

مسأله ٤٩٥- زنى كه عادت وقتيه دارد، اگر در غير وقت عادت با نشانه‌هاى حيض بيشتر از ده روز خون ببيند و نتواند حيض را بواسطه نشانه‌هاى آن تشخيص دهد، بايد تا شش يا هفت روز حيض و بقيه را استحاضه قرار دهد.

مسأله ٤٩٦- زنى كه هر ماه، روز اول ماه مثلًا خون مى‌ديده و گاهى روز پنجم و گاهى روز هفتم پاك مى‌شده، چنانچه يك ماه دوازده روز خون ببيند و نتواند با نشانه‌هاى حيض مقدار او را معين نمايد، بايد از اول ماه تا شش يا هفت روز حيض و باقى را استحاضه قرار دهد.

مسأله ٤٩٧- صاحب عادت اگر وسط يا آخر عادت او معلوم است چنانچه خون او از ده روز تجاوز كند شش يا هفت روز را طورى قرار دهد كه آخر يا وسط آن موافق با آن وقت باشد.