شريعت در آينه معرفت - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٤١٤ - توحش طبعى و تمدن فطرى

است , اين گروه به قصد استخدام ديگران و استفاده از آنها و يا به قصد معامله و عدالت به جامعه وارد نمى شوند , غرض آنها از زندگى اجتماعى ايثار , احسان و يا خدمتى برتر از آن نسبت به ديگران است چنين افرادى در برخوردهاى اجتماعى خود از چهره اى الهى بهره مندند خداوند سبحان درباره پاداشهاى الهى نسبت به حسنات مومنين به تناسبهاى مختلف تعابيرى گوناگون دارد

گاه مى فرمايد[ : من جاء بالحسنه فله خير منها

و گاه ديگر مى فرمايد[ : من جاء بالحسنه فله عشر امثالها

و گاه نيز مقدار پاداش را هفتصد و يا هزار و چهارصد برابر و يا افزون از آن معرفى مى نمايد[ : مثل الذين ينفقون اموالهم فى سبيل الله كمثل حبه انبتت سبع سنابل فى كل سنبله ماه حبه والله يضاعف لمن يشاء والله واسع عليم

اگر مراد از مضاعف نمودن الهى در اين آيه دو برابر ساختن آن دانه ها باشد , تعداد آنها چون متعلق به هفت خوشه صدتايى است , به هزار و چهارصد دانه بالغ خواهد شد , و اگر مراد اضعاف آن باشد ,