شريعت در آينه معرفت - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٤٠٩ - حكمت نظرى و حكمت عملى

كه غير از خداوند را اولياء خود مى گيرند , ( مى گويند ) ما به عبادت آنها نمى پردازيم مگر از اين جهت كه ما را به خدا نزديك كند[ و يعبدون من دون الله ما لا يضرهم و لا ينفعهم و يقولون هولاء شفعاونا عندالله

بديهى است سود و زيانى را كه مشركان مى كوشند تا با نزديكى و شفاعت بتان جلب و يا دفع نمايند , سود و زيانى مادى است , زيرا كه آنها به معاد و بازگشت انسان به سوى غيب اعتقاد و ايمان ندارند قوانين و مقرراتى را كه مشركان بر اساس اين جهان بينى وضع مى كنند همگى قوانين بت پسندانه اى كه در جهت جلب منافع و دفع مضار دنيوى مقرر مى گردند

انسانى كه در هستى شناسى خود موحد است و خداوند را در اصل هستى , در وجوب وجود و در خلقت و ربوبيت بى شريك مى داند , در عبوديت نيز جز به آستان او سر نمى سايد , قوانين معتبر در نزد شخصى كه به عبوديت حق معترف است , قوانينى نيست كه بر اساس رضايت غريزه و پاى بندى شهوت و يا بتهاى مختلف تنظيم شده باشند بلكه قوانينى خداپسندانه است

پس اخلاق , عقايد و رفتار موحد نيز متناسب با هستى شناسى خاص اوست

انسان موحد با استعانت از عقل و آگاهى است كه كمال حقيقى و در نتيجه مربى و تربيت واقعى خود را براى رهايى از نقص شناخته و در نهايت از بند شهوت و از اسارت بتهاى گوناگون رهايى