شريعت در آينه معرفت - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٣٧٤ - تقدس علوم طبيعى و زيستى

اجمالى تقدس برخى از انظار را مى پذيرند غرض آنكه قائل به نسبيت فهم هرگز به قداست مطلق معرفت دينى باور نخواهد داشت گرچه قداست نسبى معارف بشرى را اجمالا يا تفصيلا بايد بپذيرد اگر همانگونه كه در آغاز اين فصل دانسته شد , دايره علوم دينى وسعتى فراتر از علوم مربوط به اصول و يا فروع دين را داشته باشد , و گزاره هاى دينى نسبت به حوزه هاى مختلف علمى بى نظر نبوده بلكه اصول و مبادى اى از علوم مختلف را نيز القاء كرده باشند , و علاوه بر آن اگر دريافتهاى عقلى به عنوان يك حجت شرعى در حوزه دريافت هاى دينى قرار داشته باشد , در اين صورت حكم به تقدس تمام علومى داده خواهد شد كه خطوط كلى آنها را اسلام مطرح نموده و بر اساس شناخت صحيح عقلانى و تجربى و هماهنگ با اصول تاسيسى دينى شكل گرفته باشند و از فرضها و تئوريهاى اثبات نشده كسانى كه با بى معنا خواندن گزاره هاى دينى و انكار يقين از حوزه علوم راه ايمان را بر بندگان خداوند مسدود مى گردانند , تغذيه نكرده باشند

البته داورى درباره اين كه يك قضيه علمى از مبانى صحيح عقلانى برخوردار است و يا آنكه از مبانى و اصول آسمانى استفاده كرده است , مربوط به دانشمندان همان علومى است كه عهده دار اثبات و يا رد آن قضيه و يا اصول موضوعه مربوط به آن مى باشند , زيرا همانگونه كه گذشت معناى دينى بودن يك علم آن نيست كه همه فرمول هاى ريز آنرا اسلام بيان كرده باشد بلكه اگر خطوط كلى آن را ارائه نموده باشد كافى است به عنوان مثال بسيارى از مسائل كلى اصول فقه يا قواعد كلى فقه فقط با ارائه خطوط كلى و بدون تفريع و