شريعت در آينه معرفت - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٤ - فهرست تفصيلى

حسى درباره حقايق عقلى نمى توان داورى كرد برخى از عقلگرايان به انكار حقايقى مى پردازند كه فراتر از ادراك عقل است انكارهاى ياد شده به معناى درگيرى دو علم نيست بلكه درگيرى علم با جهل است پيامبر نزول جبرائيل را از ناحيه خداوند مشاهده كرده و به آن ايمان مى آورد مومن به غيب با برهان و معجزه به پيامبر و ملائكه ايمان مى آورد مومن به غيب با القاء سمع راه شهود را مى پيمايد خطاى فخر رازى در تبيين تشخيص و ايمان پيامبر نسبت به كلام جبرائيل صاحب شهود معصوم بى نياز از معجزه است ادراك شهودى وحى مختص به پيامبر نيست كورى محجوبينى كه به انكار غيب مى پردازند در ظرف ظهور حق آشكار مى گردد

علم و عالم

داورى پيرامون دين و معرفت دينى متاثر از هستى شناسى و هستى شناسى تابع علم و علم وصف عالم است شناخت خود مقدم بر هر منطوق و مفهوم بوده و شناختى حصولى نيست در افق طبيعت و عقل خود را نمى توان شناخت انسان در فطرت الهى خود نفخه الهى را مشاهده خواهد كرد نفخه الهى به تجلى تا مرحله طبيعت امتداد مى يابد طبيعت نيز به بركت نفخه الهى از چهره الهى برخوردار است كسى كه نور الهى را مشاهده نكند خود و طبيعت را به يكسان ظلمانى و خاموش مى يابد محروم از نور الهى ميزانى براى حق و باطل نداشته و به عمل به آزمون فرضيه بسنده نموده و در نهايت آن را نيز خارج از دسترس خود مى بيند , طبيعت در ذات خود زنده به حيات الهى است انسان تنها كلام خدا را از عالم نمى شنود بلكه پيام خدا را نيز به آن ابلاغ مى كند

همراهى وحى و عقل

نظرهاى مختلف الف , بى معنا خواندن گزاره هاى دينى و تحليل اساطيرى وحى ب , توزين معرفت دينى با عقل جزيى و انكار