ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٦٨ - سماوى شيخ محمد بن شيخ محمد طاهر بن شيخ حبيب
ميباشد كه متبحّر و نقّاد و استاد ميرداماد (متوفى بسال ١٠٤١ ه قمرى- غما) و از اهالى استراباد بود، بنوشته بعضى فخر الدين نامش بوده و محمد بن حسن پدرش ميباشد.
(ص ١٥١ هب و غيره)
سمان
بر وزن عطّار، بمعنى روغنفروش و در اصطلاح رجالى لقب اسمعيل بن على، اسمعيل بن شعيب، سعيد بن عبد الرحمن و جمعى ديگر بوده و شرح حال ايشان در آن علم است و فقط شرح حال اسمعيل بن على را در باب كنى، بعنوان ابن السّمّان و شرح حال عثمان بن سعيد سمّان را نيز بعنوان عمرى نگارش خواهيم داد.
سماوى[١]
سماوى شيخ احمد بن شيخ محمد بن شيخ عبد الرسول بن شيخ سعد
- نجفى سماوى، عالم فاضل كامل متقى، از علماى قرن حاضر چهاردهم هجرت كه در سماوه اقامت داشت و در سال هزار و سيصد و بيست و يك هجرى وفات يافت. از آثار او است: كشف الغوامض فى الفرائض كه شرح فرائض كتاب شرايع است.
(ص ٤٧٥ ج ١٠ عن)
سماوى شيخ محمد بن شيخ محمد طاهر بن شيخ حبيب
- نجفى سماوى، عالم فاضل كامل شاعر ماهر اديب لغوى تاريخى رياضى معقولى منقولى، از علماى عصر حاضر ما كه در لغت و فنون ادبيّه و انساب و اخبار سلف و وقايع تاريخيّه خبير و در فنون شعريّه بصير ميباشد. صاحب ترجمة در بيست و هفتم ذى حجه سال هزار و دويست و نود و دوم هجرى قمرى در بلده سماوه از حوالى كوفه متولد شد، در حدود دوازده سالگى مبادى و مقدمات و رياضيّات را از اساتيد وقت اخذ نمود، فقه و اصول را نيز سطحا و خارجا از آقا رضا همدانى، شيخ محمد طه نجف،
[١]- سماوى- ظاهرا منسوب بسماوه ميباشد كه بلدهايست در حوالى كوفه، نيز بنوشته مراصد باديهايست مستوى و مسطح و بىسنگ مابين شام و كوفه، نيز آبى است در آن باديه و در اينجا بعضى از منسوبين آن را (سماوى) تذكر ميدهيم.