ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٢٦٨ - شهاب الدين محمود بن سليمان
شهاب الدين صابر بن اسمعيل
- بعنوان اديب صابر مذكور شد.
شهاب الدين عبد اللّه بن خواجه شمس الدين
- بعنوان مرواريد خواهد آمد.
شهاب الدين على
- بعنوان شهاب ترشيزى مذكور شد.
شهاب الدين عمر بن محمد
- بعنوان سهروردى عمر مذكور شد.
شهاب الدين عمعق
- بعنوان بخارائى مذكور شد.
شهاب الدين محمد بن احمد
- ابشهى يا ايشهى حلّى شافعى، ملقّب بشهاب الدين، يا بهاء الدين، مكنّى بابو الفتح، يا ابو العباس، در قريه ابشويه از توابع شهرستان غربى در سال هفتصد و نودم هجرت متولد شد، در ده سالگى قرآن مجيد را حفظ و فقه و نحو را تحصيل كرد، در بيست و چهار سالگى بزيارت كعبه مشرّف شد، در قاهره بمجالس درس جلال الدين بلقينى حاضر گرديد، بعلوم ادبيّه عشقى مفرط داشت، بعد از وفات پدرش، واعظ و خطيب قريه مزبور بود، ابن فهد نيز در درس ابشهى حاضر شده و از آثار قلمى او است:
١- اطواق الازهار على صدور الانهار در ادبيات ٢- المستطرف فى كل فن مستطرف كه بارها در قاهره و غيره چاپ شده و در آن با آيات قرآنى و احاديث صحيحه و حكايات مستحسنه استدلال كرده است و بسيارى از مطالب ربيع الابرار زمخشرى و عقد الفريد ابن عبد ربّه را حاوى و ترجمه فرانسوى آن نيز در پاريس چاپ شده است. وفاتش بعد از سال هشتصد و پنجاهم هجرت در زياده بر شصت سالگى واقع گرديد.
(ص ١٦٤ هب و ٢٢ مط و غيره)
شهاب الدين محمد بن احمد بن خليل
- بعنوان ابن الحوبى در باب كنى خواهد آمد.
شهاب الدين محمود بن سليمان
- يا سلمان بن فهد حلبى دمشقى، ملقّب بشهاب الدين، معروف بشهاب محمود، مكنّى بابو الثّناء، شاعر كاتب منشى مترسّل مشهور كه از ابن النّجار فقه خواند، از ابن مالك فنون ادبيّه را اخذ كرد، در حسن نظم و انشا و كتابت باقران خود تقدّم يافت، بسيار باوقار، بادعيّه و