بوده بتسنّن شهرت داشت و تا حين وفات با تقيه ميگذرانيد و همين كتاب اثبات الامامه او بعد از وفاتش ببروز آمد چنانچه آن را با بعضى از كتب شيعه در صندوق مقفّلى گذاشته و وصيّت كرده بود كه آن را بعد از وفاتش بپسرش ابو الهدى بدهند، ابو الهدى را هم بملازمت آن كتاب كه مسئله امامت را موافق مذهب اماميّه ظاهر كرده است وصيّت نموده بود، تا آنكه بعد از وفات او بدست مردم افتاده و استنساخش نمودند، از آنجمله يكى هم ميرزا معزّ الدين محمد بن ميرزا فخر الدين مشهدّى بوده كه در بلده اكبرآباد هند استنساخش نمود ٢- ترجمه غنية الطالبين عبد القادر گيلانى ٣- حاشيه تفسير بيضاوى كه در استانبول چاپ شده و يك نسخه خطى آن نيز بشماره ٢١٠٤ در كتابخانه مدرسه سپهسالار جديد تهران موجود است ٤- حاشيه تلويح ملا سعد تفتازانى در اصول ٥- حاشيه شرح شمسيه قطب الدين رازى ٦- حاشيه شرح عقائد تفتازانى ٧- حاشيه شرح عقائد عضديه دوانى ٨- حاشيه شرح مطالع ٩- حاشيه شرح مواقف سيد شريف جرجانى ١٠- حاشيه مطول ملا سعد تفتازانى ١١- الدرر الثمينة فى اثبات الواجب ١٢- عقائد عبد الحكيم السيالكوتى و غير اينها كه اكثر آنها چاپ شده است. مشهور است كه ماهى يك لك روپيه از سلطان وقت استمرارى داشته اينك تمامى عمر خود را با كمال آسودگى در تدريس و تصنيف ميگذرانيد. در تذكره علماى هند گويد چون صيت و آوازه شاه، در قدردانى اهل علم و ارباب كمال در اقطار عالم منتشر گرديد عبد الحكيم بدربار سلطنتى رفته و مورد عنايات ملوكانه گرديد، او را دو مرتبه در ترازو با نقره سنجيدند كه هريك مرتبه معادل شش هزار روپيه بود و همه آن نقره‌ها با چند قريه بدو عنايت شد. وفات عبد الحكيم بسال يكهزار و شصت و هفت يا هشت و يا نود و هفت هجرى قمرى واقع گرديد. بنابر قول دويمى جمله: ولى مخزن علم عبد الحكيم- ١٠٦٨ مادّه تاريخ وفات او است.

(ص ١٠٦٨ مط و ٨٤ ج ١ و ٣٢٨ ج ٢ ذريعة و تذكره علماى هند و ٣٥١ ج ٢ خه و غيره)

سيالكوتى على لاحق‌

- از اكابر عرفا و اعاظم احباب و اصحاب فريد الدين گنجشكر و داراى زهد و ورع و تقوى بود، بعد از تكميل مراتب عرفانى بخرقه خلافت از پير مذكور خود مفتخر و حسب الاجازه او بسيالكوت رفته و هزاران مردم را ارشاد نمود تا بسال ششصد و هشتاد و شش هجرى قمرى در آنجا وفات‌