ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٣٨٧ - صاحب المجموع الرائق
عزل نمود و بضرب او با تازيانه خاردار امر داد تا در ضربت سيمى وفات يافت. قبرش در اكبرآباد هند معروف و مزار است و بفرموده صاحب مستدرك گاهى او را به شهيد ثالث موصوف دارند.
ناگفته نماند فضل اللّه بن روزبهان اصفهان مذكور در فوق، ملقّب به باشا از اعاظم علماى عامّه، جامع معقول و منقول، حنفىّ الفروع و اشعرىّ الاصول، قاضى رسمى مكّه و مدينه، بسيار متعصّب بود و كثرت تعصّب، بر عقل و فضل و انصافش غالب آمده و پرده بر چشمش كشيده بطورى كه نتوانسته است حق را ببيند و اين مطلب بعد از ملاحظه كتاب ابطال الباطل او كه در ردّ كتاب كشف الحق علّامه حلّى نوشته قاضى نور اللّه نيز كتاب احقاق الحق مذكور فوق را در ردّ همين كتاب ابطال الباطل تأليف داده است) ديگر روشن ميگردد و كتاب مقاصد نامى نيز در علم كلام از تأليفات فضل بن روزبهان بوده و و تاريخ فوتش بدست نيامد.
(باب نون رياض العلما و ص ٥٢٤ و ٧٦١ ت و ١٧٩ هب و ٤٥ ج ٣ نى و ٤٠٦ ض و ٣١٤ و ٤٣٠ مس و ٤٦١٨ ج ٦ س و غيره)
صاحب مجمع الامثال ابو الفضل احمد بن محمد
- بعنوان ميدانى خواهد آمد.
صاحب المجموع الرائق
(من ازهار الحدائق) سيد هبة اللّه بن ابى محمد حسن- موسوى، عالم فاضل عابد زاهد صالح، معاصر علّامه حلّى (متوفى بسال ٧٢٧ ه ق- ذكز) ميباشد. كتاب مذكور او معروف و حاوى عناوين بسيار و در ضمن دوازده باب باخبار غريبه و فوائد كلاميّه و مسائل فقهيّه و اذكار و ادعيه و امثال و خطب و ديگر مطالب عاليه مشتمل است. سال وفاتش بدست نيامد و اينكه بعضى از اهل فنّ، همين كتاب مجموع الرائق را بصدوق و بعضى ديگر بمفيدش نسبت دادهاند خطا است زيرا كه در هيچيك از كتب تراجم، اين كتاب را از تأليفات ايشان ننوشتهاند و علاوه بر اين از مطاوى آن كتاب ظاهر ميشود كه در سال ٧٠٣ ه ق (ذ ج) تأليف يافته و نيز در آن كتاب از اشخاصى روايت ميكند كه زمانشان بعد از زمان صدوق و مفيد بوده است.
(ص ١٧٩ هب و ٧٦٨ ت و باب كنى ضع)