ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٢٦٧ - شهاب الدين بن شمس الدين بن عمر
شهاب الدين احمد بن يوسف بن احمد
- بعنوان تيفاشى نگارش يافته است.
شهاب الدين احمد بن يوسف بن محمد
- بعنوان سمين مذكور شد.
شهاب الدين سعد بن محمد
- بعنوان حيص بيص مذكور شد.
شهاب الدين سيواسى، شيخ احمد بن محمود
- ملقّب بشهاب الدين، از مشاهير علما و مشايخ عرفاى عامّه بوده و از تأليفات او است:
١- رسالة النجاة در تصوف ٢- عيون التفاسير للفضلاء السماسير كه تلخيص چندين تفسير بوده و معروف به تفسير الشيخ است. وى بسال هفتصد و هشتادم يا هشتصد و سيم هجرت درگذشت. (كف و ص ٢٨٨٤ ج ٤ س)
شهاب الدين بن شمس الدين بن عمر
- قاضى دولتآبادى هندى، در زمان خود ملقّب بملك العلما بود، از علماى عرفاى قرن نهم هجرت ميباشد كه فنون شريعت و طريقت را جامع و در شعر نيز ماهر بود، از اشعار او است كه بيكى از حكّام نوشته و كنيزكى از وى درخواست كرده است:
اين نفس خاكسار، كه آتش سزاى او است |
بر باد گشت و لايق بىآب كردن است |
|
يك كس چنان فرست كه پا بر سرم نهد |
ريزم همه منىّ و تكبّر كه در من است |
|