- شافعى صوفى انصارى مصرى، معروف بشعرانى يا شعراوى، مكنّى بابو المواهب، از اكابر متصوّفه علماى شافعيّه قرن دهم هجرت ميباشد كه از تلامذه جلال الدين سيوطى و زكريّاى انصارى بود، بعد از تكميل علوم شرعيّه قدم بدايره سير و سلوك گذاشت، اصول تصوف و فنون طريقت را از شيخ على خواص و شيخ محمد شناوى فراگرفت، قطع علاقه از همه چيز نمود و لباس كهنه پوشيد، روزه زياد ميگرفته و تأليفات بسيارى دارد:

١- الانوار القدسية فى معرفة (بيان خل) آداب العبودية كه در مصر چاپ سنگى شده و در حاشيه لواقح الانوار مذكور در ذيل نيز بطبع رسيده است ٢- البدر المنير فى غريب احاديث البشير النذير كه در مصر چاپ شده است ٣- الدرر المنثورة فى زبد العلوم المشهورة كه در پطرسبورگ چاپ شده است ٤- الكبريت الاحمر فى بيان علوم الشيخ الاكبر در تصوف كه ضمن لواقح الانوار ذيل مذكور است ٥- كشف الغمة عن جميع الامة كه در مصر و قاهره چاپ شده است ٦- لواقح الانوار فى طبقات السادة الاخيار كه بطبقات شعرانى معروف و در مصر و قاهره چاپ شده است ٧- لواقح الانوار القدسية المنتقاة من الفتوحات المكية كه ملخص فتوحات مكيه محيى الدين است و اين را نيز ملخص كرده و به كبريت احمر موسومش داشته و همين كبريت احمر در مصر چاپ شده است ٨- اليواقيت و الجواهر فى بيان عقائد الاكابر كه در آن عقائد اهل كشف و شهود را تطبيق كرده و در مصر و قاهره چاپ شده و غير اينها كه بسيار است. وفات شعرانى بسال نهصد و هفتاد و سوم هجرت در شصت و دو سالگى در قاهره واقع گرديد.

(ص ١٦٢ هب و ١١٢٩ مط و غيره)

شعرانى محمد بن حسن‌

- بعنوان دار قطنى مذكور شد.

[١]- شعرانى- منسوب است بشعران و آن بنوشته نامه دانشوران از توابع شهر زور است.

در مراصد گويد، شعران بكسر اول از جبال بنى تهامه و بفتح آن كوهى است در موصل و بقول بعضى در نواحى شهر زور است. نيز گويد كه شهر زور ناحيه‌ايست واسع در بلاد جبال، مابين اربل و همدان كه مردمانش تماما اكراد و در نزديكى قصبه و مركز آن كوهى است معروف بشعران.

شعرانى در اصطلاح رجالى ابو طالب ازدى و قاسم يقطينى ميباشد و شرح حال ايشان در آن علم است.