ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٤٥ - سكرى حسن بن حسين بن عبد اللّه
داشت لكن در مذهب شيعه غلوى بخرج نميداده و كسى را سبّ نميكرده است. اما خود حسن، در تشيّع و رافضيّت غلو داشته تا آنكه غالى بودن او نزد قاضى شرف الدين مالكى ثابت شد و علاوه بر آن، باستناد اينكه او ابو بكر و عمر را تكفير كرده، عايشه و حفصه را قذف نموده، جبرئيل را در رسالت خود بغلط منسوب داشته و بجهت بعضى نسبتهاى ديگر بر كفر و زندقه و واجب القتل بودن او حكم داد و در يازدهم جمادى الاولى هفتصد و چهل و چهارم هجرت در سوق الخيل دمشق بقتلش آوردند. موافق آنچه از رياض العلما نقل شده بديهى است كه همه اين نسبتها تهمت و از مفتريات شهود بوده است.
(ص ٢٨٥ ج ٢ نى و ٣٤ ج ٢ كمن)
سكرى[١]
سكرى حسن بن حسين بن عبد اللّه
- يا عبيد اللّه بن عبد الرّحمن بن علاء بن ابى صفرة بن مهلب، كنيهاش ابو سعيد و شهرتش سكرى، از مشاهير ادبا ميباشد كه در نحو و لغت و انساب و وقايع خبير و در فقه نيز بصير بود، خطّى خوب داشت از ابو حاتم سجستانى و عباس بن فرج رياشى و ديگر اكابر وقت اخذ مراتب علميّه كرد، اغلب اشعار زمان جاهليّت و صدر اسلام را جمع و تدوين نمود و اكثر آنها را شرح كرد. در نشر كتب ادبيّه نظيرى نداشت، در هرموضوعى كه تأليف ميكرد نهايت استقصا بكار ميبرد و از تأليفات او است:
١- الابيات السائرة ٢- اخبار اللصوص ٣- شرح اشعار الهذليين ٤- المناهل و الفرى ٥- النبات ٦- الوحوش و غيرها. وى بسال دويست و هفتاد و پنجم يا نودم هجرت در شصت و سه سالگى درگذشت و بعضى از ارباب تراجم نام و نسب سكّرى را عبد اللّه بن علاء و بعضى ديگر عبد اللّه بن حسن بن حسين بن عبد الرحمن بن علاء نوشتهاند.
(ص ٢١٥ ت و ١١٧ ف و ١٦٩ ج ٢ ع و ٩٤ ج ٨ جم و غيره)
[١]- سكرى- بضم اول و فتح و تشديد ثانى، منسوب بسكر است كه بمعنى شكر (برادر قند) ميباشد و شيره رستكرده رطب و خرما را نيز گويند و بعضى از معروفين بهمين نسبت را تذكر ميدهد و در اصطلاح رجالى بفرموده بروجردى بدون ضبط حر كه حسن بن على است.