ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٦٤ - سلفى احمد بن محمد بن احمد بن محمد بن ابراهيم
سلف
با دو فتحه، در معنى اصطلاحى آن رجوع بخلف نمايند.
سلفى[١]
سلفى ابراهيم بن عمر بن ابراهيم بن خليل
- خليلى، مشهور بجعبرى، مكنّى بابو اسحق و ابن السراج، در بغداد لقب تقى الدّين داشته و در مواضع ديگر ملقّب ببرهان الدين بود، از علماى شافعيّه قرن هشتم هجرى ميباشد كه بسيار ذكى، جليل القدر، كثير العلم، باوقار و سكينه بوده و از تأليفات او است:
١- تلخيص كتاب اسباب النزول واحدى ٢- ديوان شعر كه در مصر چاپ شده است ٣- شرح قصيده شاطبيه و غير اينها كه در حديث و اصول و تاريخ و قرائت و فنون عربيّه مصنّفات بسيارى دارد و در ماه رمضان هفتصد و سى و دوم يا سوم هجرت در زياده از هشتاد سالگى درگذشت. مخفى نماند كه گاهى صاحب ترجمه را به بقائى يا بقاعى نيز موصوف دارند لكن اشتباه اسمى شده و اين دو صفت از اوصاف ابراهيم بن عمر ديگر است كه بعنوان برهان الدين نگارش يافته است. نيز ناگفته نماند كه صاحب ترجمه خود را محض بجهت انتساب طريقه سلف و پيشينيان سلفى مىنوشته است (بفتح سين و لام). در روضات گويد ظاهر آن است كه او از احفاد سلفى احمد (مذكور در ذيل) بوده و سلفى گفتن او نيز مثل احمد بجهت انتساب بسلفه است يعنى خود ابراهيم سلفى از حقيقت اين نسبت بىاطّلاع بوده است. (ص ١٨١٧ ج ٣ س و سطر ١٩ ص ٨٢ ت و غيره)
سلفى احمد بن محمد بن احمد بن محمد بن ابراهيم
- سلفه انصارىّ القبيلة، شافعىّ المذهب، صدر الدّين اللّقب، ابو طاهر الكنية، اصفهانى الولادة، سلفىّ الشهرة، فقيه محدّث حافظ، بلكه از مشاهير حفّاظ بود. براى فراگرفتن حديث، باكثر بلاد سياحتها كرده و اكثر مشايخ حديث را ديده لغت را از خطيب تبريزى
[١]- سلفى- گاهى با دو فتحه، منسوب بپيشينيان را گويند و زمانى بكسر اول و فتح ثانى، منسوب بسلفه را اطلاق مىكنند كه بهمان حر كه معرب سه لبه است و آن شخصى را گويند كه يك لب او شكافته شده و مثل دو لب باشد و بهردو معنى اشاره خواهد شد.