ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٢٤٤ - شمس الدين محمد بن عبد الكريم
شمس الدين محمد بن احمد بن حمزة
- بعنوان شافعى صغير مذكور افتاد.
شمس الدين محمد بن احمد بن سالم
- بعنوان سفارينى نگارش يافته است.
شمس الدين محمد بن احمد
- شربينى، بعنوان خطيب شربينى نگارش داديم.
شمس الدين محمد بن احمد بن عثمان
- بعنوان قاضى القضاة خواهد آمد.
شمس الدين محمد بن احمد بن عثمان بن قايماز
- بعنوان ذهبى بشرح حالش پرداختيم.
شمس الدين محمد بن حسن بن على بن عثمان
- بعنوان نواجى خواهد آمد.
شمس الدين محمد بن حمزة بن محمد
- بعنوان فنارى خواهد آمد.
شمس الدين محمد بن عبدان
- بعنوان ابن اللبودى در باب كنى خواهد آمد.
شمس الدين محمد بن عبد الرحمن بن احمد بن محمد
- بكرى صديقى شافعى، مكنّى بابو المكارم، از افاضل علماى شافعيّه قرن دهم هجرت ميباشد، در بيست و هشت سالگى تفسيرى بر قرآن نوشته، يكسال در مصر و يكسال در مكّه اقامت ميكرده است و از تأليفات او است:
١- الانوار و مصباح السرور و الافكار ٢- تفسير القرآن كه اشاره شد ٣- الدرة المكللة فى فتح مكة المبجلة ٤- فضائل ليلة النصف من شعبان. وفات او بسال نهصد و پنجاه و دويم هجرت در پنجاه و چهار سالگى واقع گرديد. (ص ٥٨٠ مط)
شمس الدين محمد بن عبد الكريم
- طبسى، از مبرّزين شعرا و افاضل دانشمندان قرن هفتم خراسان و بشمس الدين ملقّب بود، چندى در هرات قضاوت نمود، اخيرا ببخارا رفت تا موافق نوشته بعضى در سال ششصد و بيست و چهارم يا ششم هجرت باز بهرات رفته و هم آنجا درگذشت. ديوان او در حدود دو هزار بيت بوده و از او است:
با بدان بدنشين كه صحبت بد |
گرچه پاكى ترا پليد كند |
|
آفتابى بدان بزرگى را |
پارهاى ابر ناپديد كند |
|